Od Willa

Też się uśmiechnąłem patrząc w jej oczy.
- Ładnie ci. - mrugnąłem do niej.
Ta uśmiechnęła się i po dłuższej chwili odwróciła na chwilę wzrok. Dzisiaj było ciepło, lecz nie gorąco. Wiał delikatny wiaterek, przygrzewało słońce, słychać bylo śpiew ptaków.
- A więc... dlaczego akurat ten kierunek? - uśmiechnęła się.
- Matka zawsze chciała, żebym był prawnikiem. Mi sie jednak to zupełnie nie podobało, zawsze chciałem być pilotem myśliwca. Tak się to potoczyło jakoś, że jednak jestem tutaj, a nie w akademii wojskowej - wzruszylem ramionami. - A czemu medycyna? - tez sie Uśmiechnąłem

Tai?

Od Taigi

- Nie mam zbytnio ochoty na filmy. Jak tak dalej pójdzie to obejrzymy je wszystkie - Zaśmiałam się cicho.
- Coś w tym może być, na co masz ochotę?
- Widziałam, że masz większą huśtawkę w ogrodzie. Może wyjdziemy? Tam trochę porozmawiamy - Zaproponowałam. W sumie brakowało mi trochę świeżego powietrza i posiedzenia na zewnątrz.
- No pewnie, wypuszczę Maxa i możemy iść - Z uśmiechem podszedł do drzwi balkonowych. Zagwizdał, a pies od razu wyleciał na zewnątrz. Sama też powoli wyszłam siadając z uśmiechem na huśtawce.
- Piękny ogród - Przyznałam po chwili, gdy siedzieliśmy w ciszy.
- Emily czasami mi coś zasadzi, jak wpadnie w odwiedziny - Uśmiechnął się, zrywając jedną róże - Nie ruszaj się - Wyszeptał i włożył mi kwiat za ucho.
- Dziękuje - Uśmiechnęłam się patrząc wprost w jego oczy

Od Willa

- Problem w tym, że niestety niewiele jeszcze mogę wnieść do śledztwa. - westchnąłem. - Ci, którzy się już tym zajmują uważają nas za totalne bezmózgi, dzieci, które naoglądały się filmów kryminalnych i myślą, że coś wiedzą. - burknąłem.
- Ale żaden nie pomyśli, że kiedyś był na waszym miejscu. - westchnęła.
- Właśnie. - również westchnąłem. - A ty miałaś już praktyki w szpitalu czy coś?
- Jeszcze nie, ale za jakiś czas mnie to czeka. - uśmiechnęła się lekko.
Odwzajemniłem uśmiech i spojrzałem na nasze odbicie w telewizorze, widziałem jak Tai patrzy się na mnie.
- To co, oglądamy coś? - spytałem.

Tai?

Od Taigi

- Tego niestety nie zmienisz, nie ważne jakbyś się nie starał - Również westchnęłam - Nie myśleliście nad tym, żeby no nie wiem... Zrobić pułapkę? - Przechyliłam głowę, wciąż na niego patrząc.
- Pułapkę? - Podniósł jedną brew
- No tak, wiele atakowanych jest w takich miejscach publicznych, po zamknięciu sklepu, baru, czasami nawet nie zdążą go zamknąć. Jakby kogoś w takim barze ustawić i trzymać ten lokal wyjątkowo długo otwarty, może Ci ludzie zechcieliby zaatakować - Wytłumaczyłam.
- No tak, ale jeśli to grupa, to jedna osoba nic im nie zrobi.
- Dlatego ma to być pułapka - Zaśmiałam się - W magazynie był by cały uzbrojony oddział, oni przecież daliby sobie radę - Wzruszyłam ramionami.
- Chyba nie tylko ja minąłem się z powołaniem - Uśmiechnął się.
- Wiesz, często grałam z bratem w różne gry kryminalne i wojskowe, gdzie się takie rzeczy robiło- Pokazałam mu język
- Tylko to wszystko nie jest takie proste, jak w grach - Westchnął, opierając się o kanapę.
- Ale to tylko pomysły, nie mówię, że trzeba je realizować - Ułożyłam dłoń na jego ramieniu ze szczerym uśmiechem

Od Willa

Westchnąłem ciężko.
- Niestety nie, to wszystko jest bardzo dziwne. Ostatnio zaczęliśmy znajdować jedynie ciała. Monitoringi wysiadają, żadnych dowodów, świadków, odcisków - nic. - wyjaśniłem. - Chyba mamy do czynienia z pieprzonym specjalistom. - przejechałem dłonią po włosach.
- Seryjny... - westchnęła a ja lekko przytaknąłem.
- Albo kilka seryjnych, jakaś grupa, sekta... cholera wie co. - mruknąłem. - Ostatnie ofiary to kobieta i jeden z policjantów. - dodałem. - Z tego co zauważyliśmy, 90% ofiar to kobiety i młodzi mężczyźni. Pozostałe 10% policjanci.  Jedno jest pewne, nie atakuje dzieci. I niech tak zostanie... - Tai lekko skinęła głową. - Takiemu to karę śmierci powinni przyklepać, a tak to wyjdzie po 20 czy 15 latach za dobre sprawowanie. - prychnąłem.

Tai?

Od Taigi

Spojrzałam na swoją koszulkę spod której rzeczywiście wystawał kawałek bandaża. Westchnęłam cicho, starając się to jakoś ukryć.
- Nie tak łatwo samemu to zawiązać - Mruknęłam, na co jedynie się uśmiechnął.
- Przecież, wiesz, że Ci pomogę. Usiądź prosto i podnieść koszulkę - Nakazał siadając przodem do mnie. Niepewnie wypełniłam jego polecenie.
Najpierw odwiązał całość, po czym delikatnie zawiązał, zostawiając na końcu mają kokardkę.
- Chyba minąłeś się z fachem, powinieneś być lekarzem - Uśmiechnęłam się, zasłaniając swój brzuch.
- Jakoś nigdy to do mnie nie przemawiało - Wyjaśnił nie zamieniając wyrazu twarzy - Ładnie Ci się goi, jeszcze kilka dni i powinni Ci ściągać szwy
- Mam wizytę za tydzień, ale jakbym widziała wcześniej, że jest już dobrze, to mam się sama zgłosić- Wyjaśniłam - A jak wasze śledztwo? Wiecie już kto to był?

Od Willa

- No tak, masz rację. - lekko skinąłem głową. - To co, może kiedyś wybierzemy się gdzieś autostopem? - uśmiechnąłem się.
- Taaa, chyba będziesz musiał jechać sam. - lekko odwzajemniła gest.
Patrzałem na nią chwilę z delikatnym uśmiechem, a dokładniej w jej oczy. Lekko odgarnąłem jej kosmyk włosów za ucho, szybko jednak się otrząsnąłem i powróciłem do rzeczywistości.
- Oj, chyba coś ci się rozwiązało... - spojrzałem na dość spory kawałek bandażu, wystający z jej koszulki.

Tai?

Od Taigi

Oglądałam film z napięciem. Nie wiem dlaczego, ale zawsze, gdy widzę na początku "oparty na faktach" to mam jakieś większe dreszcze. Kiedy się skończył można powiedzieć, że nawet odetchnęłam z ulgą.
- Chyba się nie boisz? - Will spojrzał na mnie z widocznym zaciekawieniem
- Nie... To znaczy... Kiedyś jechałam autostopem, poza tym filmu oparte na faktach, zawsze dodają dramaturgii no i tak jakoś wyszło - Przyznałam otulając się prawie cała kocem, który leżał nieopodal.
- To tylko film, mogę Cię zapewnić, że nic takiego nie miało miejsca - Usiadł się nieco bliżej obejmując mnie ramieniem.
- Tego nie możesz być pewien, w końcu nie raz czytałam o ludziach co wybierali się w podróż i już nigdy nie wrócili... On może istnieć - Spojrzałam na niego z powagą

Od Willa

- No jasne. - uśmiechnąłem się delikatnie.
Kiedy zjadła, zabrałem jej talerz. Opłukałem go w zlewie i włożyłem do zmywarki, podobnie zrobiłem ze sztućcami. Kiedy wyszedłem z kuchni, przesiedliśmy się na kanapę. Chwyciłem za pilot i włączyłem telewizor. Skakaliśmy po kanałach, szukając czegoś ciekawego - niestety nic takiego nie leciało. Tak też znaleźliśmy film na komputerze i puściliśmy go na telewizorze. Był to film akcji o autostopowiczach i seryjnym zabójcy, który oferował podwózkę swoim ofiarom, wywoził ich gdzieś i ćwiartował na kawałki a mięso dawał psu. Główni bohaterowie jednak uszli z życiem, ale mordercy nie złapano. Tak też zakończył się ten niezwykle porywający film...

Tai?

Od Taigi

Spojrzałam na chłopaka, który tylko siedział ze szklanką. Przełknęłam kawałek makaronu i oblizałam usta.
- A Ty nie jesz? - Przechyliłam głowę
- Już jadłem - Uśmiechnął się- Jak będziesz chciała dokładkę to mów, jeszcze trochę jest - Oburącz złapał za szklankę.
- To mi wystarczy. Wybacz, że Ci nie pomagam, ale jutro już będę do życia, bo mi się leki kończą i zostanie tylko maść - Zapewniłam z uśmiechem.
- W ogóle jakie brałaś leki?
- Magnez, przez utratę krwi i wzmacniające organizm po operacji, niby nic szczególnego, ale te drugie strasznie "mulą" człowieka - Zrobiłam mały grymas i ponownie zajęłam się jedzeniem.
- Myślałem czy by Ci nie dać kluczy od domu - Zaczął, ale szybko pokiwałam głową.
- Nie będzie to konieczne. Na razie i tak nie mogę sobie robić spacerów, a jak wydobrzeje to wrócę do siebie - Zapewniłam uśmiechem.
- No jak chcesz, ale według mnie możesz tutaj mieszkać ile chcesz. A co z Twoją pracą? Nie będziesz mieć problemów?
- Och no gdzie, dostałam nawet premię - Zaśmiałam się - Powinni mieć ochronę, a tak między nami jej nie ma, i dostałam małą premie za niewspominanie o tym i urlop. Tylko nie mów swojemu szefowi

Od Willa

- A ty kolego już idziesz, prawda? - wskazałem na drzwi.
- Taak, Clary mnie zabije jeśli znów nie wrócę na obiad. - westchnął ciężko.
- Żebym ja musiał pilnować twojego związku. - pokręciłem rozbawiony głową.
- Spadaj. - dla żartu popchnął mnie lekko. - Miło mi było cię poznać, cześć. - uśmiechnął się do Taigi, a ta odwzajemniła mu tym samym.
Pożegnał się jeszcze ze mną, Maxem i wyszedł, a ja zamknąłem za nim drzwi.
- I jak, może być? - spytałem przechodząc obok niej.
- Nie przesadzaj, bardzo dobra. - uśmiechnęła się lekko.
Odwzajemniłem gest i wszedłem do kuchni nalać sobie picia, wróciłem ze szklanką siadając przy stole.

Tai?

Od Taigi

- To nie Twoja wina - Powiedziałam w końcu, opierając się o drzwi - Ale mimo wszystko poradzę sobie sama, poczekasz na mnie w kuchni? - Zapytałam cicho, na co tylko westchnął.
- Pewnie, ogrzeje Ci obiad
Słysząc, jak wychodzi, zajęłam się bandażem. Co prawda męczyłam się z tym 20 minut, no ale w końcu mi wyszło. Zeszłam do dół w koszulce z kotami i w długich czarnych spodniach dresowych z myszką Miki.
- My się chyba nie znamy? - Odezwał się jego kolega, który siedział przy stole - Chociaż ja trochę o Tobie słyszałem
- Chyba nie chce wiedzieć co. Taiga - Podałam mu dłoń
- Matt, ale możesz mi mówić Mati. Podobno oberwałaś nożem, nie za ciekawie.
- Nie jest tak źle - Uśmiechnęłam się delikatnie.
- Mam lazanie, powinna być jadalna - Will podsunął mi pod nos talerz z jedzeniem i szklankę z sokiem.
- Dzięki, jestem strasznie głodna - Od razu złapałam za widelec.

Od Willa

Westchnąłem ciężko i tym razem jednym ruchem wyrzuciłem go z pokoju.
- Debil. - mruknąłem i zamknąłem mu przed nosem drzwi, również przekręciłem je na klucz.
Matt raczej nie jest wścibski i bezczelny, ale jednak w razie czego. Powoli podszedłem od drzwi do łazienki, słyszałem, jak zamykała je na klucz więc nawet nie próbowałem otwierać. - Tai, nie przejmuj się tym. - zapukałem. - Na prawdę, on nikomu nie powie. Trochę pożartuje między nami ale w końcu zapomni i da temu spokój. - mówiłem. - Przepraszam... - oparłem się lekko o drzwi od łazienki.

Tai?

Od Taigi

Jego ostatnie słowa brzmiały mi po głowie. Nie wiedziałam, jak mam na to zareagować. Czy po prostu sobie ze mnie żartował, czy może mówił na poważnie? A może ma mnie za typową niezdarę? Chociaż zawsze jakoś sobie w tym życiu radziłam. Cały czas myśląc o nim położyłam się do łóżka, zasypiając powoli.
Obudziło mnie delikatne szturchanie i ciche słowa. Otworzyłam niechętnie oczy, aby ujrzeć twarz Willa. Zmarszczyłam brwi nie rozumiejąc dlaczego budzi mnie tak wcześnie.
- Jeszcze 5 minut - Zakryłam twarz kołdrą i ponownie zamknęłam oczy.
- No jeśli chcesz to okej, ale ja zrobiłem obiad - Zaśmiał się, a ja wyjrzałam zaskoczona spod kołdry.
- Czekaj, jak to obiad? To która jest godzina? - Przetarłam dłonią oczy, wciąż skupiając swój wzrok na nim.
- Zaraz 15, powiem Ci, że masz kamienny sen, nawet mój kumpel nie był w stanie Cię wybudzić, a ma głośny śmiech - Wstał z uśmiechem. Powoli podniosłam się, ziewając i łapiąc za telefon. Rzeczywiście, było już południe. Cholerne leki.
- Możesz jeszcze nie wychodzić? Będę Cię potrzebować przy bandażu - Wyjaśniłam, na co skinął z uśmiechem głową - To daj mi kilka minut, tylko wezmę prysznic.
Tak, jak mówiłam od razu poszłam pod prysznic. Założyłam szybko świeże ubrania i jak uprzedniej nocy wyszłam do niego w staniku, trzymając w jednej dłoni bandaż, a w drugiej koszulkę.Chciałam się odezwać, ale wtedy właśnie ujrzałam najprawdopodobniej jego kolegę, którego próbuje wyrzucić z pokoju.
- A to ja już wiem, czemu tak bardzo chcesz żebym wyszedł - Zagwizdał, a ja stałam się czerwona niczym burak.
- Poradzę sobie z tym bandażem, nie przejmuj się! - Powiedziałam pospiesznie uciekając do łazienki, gdzie szybko przekręciłam zamek, czując ulgę.

Od Willa

Nie miałem problemów, z poradzeniem sobie z bandażem ponieważ miałem zaliczone szkolenia pierwszej pomocy etc. Nie obwiązałem go mocno, aby nic ją nie bolało w nocy, ale też nie luźno, aby przypadkiem jej się nie odwiązał. Dość szybko się z tym uporałem, a ona założyła koszulkę od piżam. Wstałem z krzesełka i odłożyłem go na bok.
- Znów dziękuję. - uśmiechnęła się.
- Drobiazg. - odwzajemniłem gest. - Śpij dobrze aniołku. - mrugnąłem do niej odgarniając jej kosmyk włosów za ucho.
Powoli wyszedłem z łazienki a następnie z jej sypialni i poszedłem na chwilę na dół.

Tai?

Od Taigi

Poszłam do łazienki i rozwiązałam bandaż. Weszłam zadowolona pod prysznic, czując chłodne krople wody na swojej skórze. Stałam tam kilka minut, delektując się chwilą. Nawet nie czułam rany. Po osuszeniu delikatnie ciała, ubrałam bieliznę i dół piżamy. próbowałam się sama obwiązać bandażem, ale nie było to zbyt łatwe. Cały czas mi spadał, a najgorsze, że nie widziałam tyłu.
- Cholera - Mruknęłam pod nosem, po kolejnej nieudanej próbie. Głupio było mi prosić chłopaka o pomoc, ale i nie mogłam założyć koszulki, gdyż miałam już posmarowaną ranę specjalną maścią. Po kilku minutach zadecydowałam się go zawołać.
- Coś się stało? - Usłyszałam, jego głos i oblało mnie gorąco.
- Jestem w łazience, możesz wejść? - Zapytałam w końcu stojąc tyłem do niego - Mam problem z bandażem, mogłabym... Cię poprosić? - Zapytałam niepewnie, odwracając wzrok gdzieś na bok.
- No tak spokojnie, nie będę Ci nigdzie zaglądać - Zapewnił siadając na małym taboreciku. Skinęłam głową i podeszłam podając mu bandaż. Informowałam go co i jak, radził sobie bardzo dobrze. Co ciekawe miło było czuć jego dłonie na swoim ciele, były takie ciepłe i przyjemne.

Od Willa

- Nie wątpię. - uśmiechnąłem się.
Kiedy z moją delikatną pomocą udało jej się wstać, zaprowadziłem ją do jej sypialni. Była ona dość duża, jednak też nie przesadnie - raczej była to normalna wielkość dla sypialni. Było tu dość duże, dwu osobowe łóżko, duża szafa z lustrami, biurko a na nim komputer, lampka nocna.
- Tutaj są drzwi prowadzące do łazienki. - wyjaśniłem wskazując na drzwi, Tai lekko skinęła głową. - Jeśli tylko będziesz czegoś potrzebowała, wołaj albo dzwoń, mam pokój zaraz obok. - uśmiechnąłem się lekko.
- Jasne, dziękuję. - odwzajemniła gest.
- To dobranoc.
- Dobranoc.
Wyszedłem z pokoju, zostawiając ją samą. Zamknąłem też drzwi, na pewno woli mieć odrobinę prywatności. Sam poszedłem do siebie, usiadłem na łóżku biorąc laptopa na kolana i zacząłem przeglądać pocztę.

Tai?

Od Taigi

Delikatnie zbliżyłam się do niego i oparłam ramieniem, aby dodać mu nieco otuchy. Cóż spodziewałam się raczej czegoś wstydliwego, aniżeli takiego...czegoś.
- Przykro mi z tego powodu, ale Ty nie zrobiłeś nic złego. Byłeś tylko dzieckiem, w tym wieku często robi się głupie rzeczy, to normalne - Zapewniałam
- Niby tak... Najlepsze, że nawet nie do końca pamiętam, co wtedy zrobiłem - Wzruszył tylko ramionami, łapiąc za szklankę leżącą na stoliku
- To tylko dowód na to, że nie było to nic poważnego - Uśmiechnęłam się do niego przyjaźnie.
- Może masz rację. No nic, następnym razem ja wygram i Ty zdradzisz mi swój sekret - Odwrócił się w moją stronę, podając mi moją szklankę.
- Ach, mam ich tyle, że będziesz mógł wybierać - Zaśmiałam się
- Mówisz poważnie?
- Tak i nie - Pokazałam mu język, po czym ziewnęłam. - Zabawa jest świetna, ale chyba powinnam iść już spać
- No pewnie, przed chwilą wróciłaś z szpitala, pokaże Ci Twój pokój, dasz radę wstać? - Podał mi rękę, aby pomóc mi się podnieść.
- Nie jest tak źle, dam radę

Od Willa

Nie wiem czemu, ale denerwowałem się. To pewnie przez te emocje. Jedno jest pewne, nie mogę jej powiedzieć że mam te całe moce, muszę znaleźć jakiś inny duży sekret, ale wydaje mi się że powinno być jeszcze cos takiego. Niestety Tai bez problemu odpowiedziała na swoje pytanie, tym samym wygrywając. Jęknąłem niezadowolony chowają twarz.
- To nie sprawiedliwe! Pytanie bylo za łatwe. - mruknąłem.
- Dobra, dobra. Lepiej pogodź sie z przegraną - pokazała mi język.
- Przez ten czas jaki tu bedziesz jeszcze wygram, zobaczysz - zrobiłem to samo co ona.
- Dobra, dobra... teraz słucham twojego sekretu. - wyglądała na bardzo zadowoloną ze swojej wygranej. W sumie... też bym był.
- A więc... - chrząknąłem. - Obecny mąż mojej mamy to nie zupełnie mój ojciec. Z prawdziwym matka się rozstala bo ją zdradzał i przesadzał z alkoholem. Jak byłem mniejszy spędzałem z nim weekendy. Któregoś dnia wkurzyłem go i dostałem z metalowego pręta w plecy, miałem 9 szwów. Miałem wtedy jakoś... 10 lat. Jesteś jedyną osobą która o tym wie. - przegryzlem lekko dolną warge.

Tai?

Od Taigi

- Czas się skończył - Przesunęłam jego pionek o jedno miejsce w tył
- Ale odpowiedziałem!
- Ale tylko jedno, a gdzie kury i strusie? - Pokazałam mu zadowolona język.
Goniliśmy się tak przez dobre 2 godziny. Nie powiem, nie dosyć, że była to zabawna gra to jeszcze trzeba było trochę myśleć. Po tych dwóch godzinach krzywiłam się, za każdym razem gdy chciałam zaśmiać.
- Wszystko okej? - Spojrzał na mnie zakłopotany.
- Tak, po prostu nie mogę się za dużo śmiać - Podniosłam kącik ust - Ale nie martw się, jeśli nie będziesz mnie rozśmieszać to będzie dobrze. Czas to chyba zakończyć - wskazałam na nasze pionki, które stały obok siebie przed matą.
- Wóz albo przewóz - Wziął głęboki oddech, na co się uśmiechnęłam

?

Od Willa

- Ale też noszą na szyi - również pokazałem jej język i przesunąłem swój pionek o jedno pole dalej. - To teraz twoja kolej. - wziąłem karteczkę i pierw przeczytałem ją w myśli, Uśmiechnąłem się pod nosem. - Wymień 3 zwierzęta żyjące w wodzie.
- Ryby, wieloryby, rekiny. Proste. - klasnęła w dłonie zadowolona.
Pokręciłem rozbawiony głową i przeusnąłem jej pionek.
- Lepiej nie bądź taka pewna, niektóre pytania naprawdę potrafią zgiąć. - Zaśmiałem sie lekko.
- Dobra, dobra... - też sie zaśmiała i wzięła karteczkę. - Które zwierzęta mają skrzydła ale nie latają?
Spojrzałem na nią Zdziwiony, skoro nie latają to po co skrzydła?
- Pingwiny! - pstryknąłem w palce.

Tai?

Od Taigi

- Nagroda mówisz - Przyłożyłam palec do ust zastanawiając się nad jego słowami, oraz nad tym, co mogłabym chcieć w ramach zwycięstwa.
- Będzie bardziej ekscytujące - Zaśmiał się cicho
- Tajemnice - Powiedziałam z szerokim uśmiechem,
- Hem? - Przechylił głowę, nie rozumiejąc moich intencji.
- Każdy ma jakieś tajemnice, przegrany wyjawi swoją największą wygranemu. Innego pomysłu w tym stanie nie mam - Wzruszyłam ramionami.
- Możemy spróbować.
- Okej, no to uwaga, czytam! Wymień 3 rzeczy, które nosi się na szyi!
- Eee... naszyjnik..... szal.... obroża? - Powiedział, zanim skończył się czas, na co się zaśmiałam.
- Obroże są dla psów - Pokazałam mu czubek języka

Od Willa

Lekko skinąłem głową i jadłem dalej. Zaraz po wiadomościach leciał jakiś słaby film, a więc włączyliśmy sobie coś lepszego. Ogólnie dzisiejszy dzień, dla kogoś innego mógłby wydawać się nudny, bo w sumie nic konkretnego nie robiliśmy, ale my się nie nudziliśmy. Oglądaliśmy filmy do wieczora, akurat trafiło się tak, że kilka ciekawych leciało pod rząd.
Była już 20, przeszukiwałem szafę w poszukiwaniu pewnej gry. Kiedy w końcu udało mi się ją znaleźć, wróciłem do Tai, która wygodnie siedziała sobie na kanapie czytając książkę.
- Zagramy? - spytałem schodząc z ostatnich schodków.
- W co takiego? - podniosła wzrok z książki.
- 5 sekund. - pokazałem jej pudełko z grą podchodząc bliżej.
- I na czym ta gra polega? - zamknęła książkę palcem trzymając stronę, aby się nie zgubić.
- Losujesz pytanie, musisz na nie odpowiedzieć w 5 sekund. Jeśli ci się uda, pionek przesuwa się o jedno dalej... kto pierwszy przekroczy metę, wygrywa - wiadomo. - wyjaśniłem. - Możemy ustalić jakąś nagrodę dla zwycięzcy. - uśmiechnąłem się.

Tai?

Od Taigi

- Ludzie są z natury ciekawscy nic z tym nie zrobisz - Wzruszyłam ramionami
- Co oglądasz? - Usiadł obok mnie, zabierając się za swój kebab. Ja swoje danie zdążyłam już dokończyć. Pijąc powoli cole przez słomkę, wskazałam na telewizor, gdzie był jakiś dokument o ludziach ze specjalnymi umiejętnościami.
- Możesz sobie wyobrazić, że chcą nam wmówić, że istnieją ludzie którzy panują nad ogniem, albo lodem? Już z medycznego punktu widzenia, jest to niemożliwe, a gdzie dalej - Prychnęłam.
- Są rzeczy na tym świecie, których nie da się wyjaśnić - Mruknął pod nosem, jakoś zmieszany.
- W żyłach płynie krew, a nie benzyna - Uśmiechnęłam się jedynie - Rozumiem, jakby gadali o kimś kto ma niesamowitą pamięć, czy coś, ale nie takie bajki - Odłożyłam napój.
- Czyli nie wierzysz w to? - Zapytał spoglądając na mnie.
- Oczywiście, że nie. Nie mam 10 lat, żeby wierzyć w superbohaterów z mocami - Uśmiechnęłam się do niego.

Od Willa

Lekko skinąłem głową i położyłem swojego kebaba na talerzyk, założyłem bluzę i schowałem telefon do kieszeni.
- Za kilka minut wrócę, ale jakby co to dzwoń. - powiedziałem, ta lekko skinęła głową.
Posłałem jej jeszcze delikatny uśmiech po czym wyszedłem z mieszkania, zjechałem windą na dół i ruszyłem w stronę miejsca zdarzenia, widziałem dwa ciała już w czarnych workach, westchnąłem i podszedłem do mojego znajomego.
- Co się właściwie stało? - spytałem.
- Wiesz co, coraz bardziej pojebane robią się te wszystkie zdarzenia... jeden z nich to policjant, Emil - pewnie kojarzysz. - lekko skinąłem głową. - No, nie wiemy co się stało, po prostu znaleźliśmy trupy na środku drogi. - mruknął.
Westchnąłem ciężko patrząc na śledczych badających miejsce, w którym znaleziono ciało, rozglądnąłem się jeszcze po tłumach, może jakimś trafem wypatrzę kogoś, kto zachowuje się podejrzanie... niestety tak się nie stało.
Po kilku minutach wróciłem do mieszkania, Tai dalej siedziała na kanapie, spojrzała na mnie, kiedy wszedłem do salonu.
- Coś zaczyna się dziać i od razu pół miasta przypomina sobie o spacerze z psem. - westchnąłem siadając znów na kanapie.

Tai?

Od Taigi

- Całkiem niezły - Przełknęłam swój kawałek mięsa - A Ty co masz? - Spojrzałam na jego bułkę, która delikatnie różniła się od mojej.
- Mam mieszankę mięsa i sos czosnkowy - Uśmiechnął się przyjaźnie, na co zmarszczyłam nieco nos- Chcesz spróbować? - Zapytał po chwili przysuwając do mnie bułkę
- No pewnie - Z uśmiechem włożyłam widelec do jego bułki, zabierając mu trochę mięsa i warzyw. Włożyłam szybko do ust i oblizałam się zadowolona. - Smaczny, chociaż nie czuć zbytnio czosnku - Wróciłam do swojej porcji
- Jak dla mnie to wielki plus - Zaśmiał się i skupił swoją uwagę na wiadomościach. Prezenterka mówiła o kolejnych atakach i to całkiem niedaleko nas. Podobno wydarzyły się dosłownie kilka minut temu.
- A kiedyś było tutaj tak spokojnie - Westchnęłam, zabierając szklankę z jakimś napojem gazowanym.
- Wiesz, będę musiał na chwilę wyjść, poradzisz sobie?
- No pewnie, w końcu nie musisz przy mnie siedzieć cały dzień

Od Willa

Stałem w kuchni oparty o blat i zamówiłem nam kebaby. Kiedy się rozłączyłem, wymieniłem wody Maxowi i przygotowałem mu jedzenie. Umyłem miskę i nałożyłem tam zawartość puszki jego ulubionej firmy, o smaku dziczyzny i królika. Do tego dosypiałem jego witaminy na stawy, sierść i odporność. Postałem miskę na ziemi a mój kumpel od razu wziął się za opróżnianie jej. Pokręciłem rozbawiony głową, umyłem jeszcze ręce i wróciłem do Taigi, za jej prośbą poprawiłem jej poduszkę za plecami, aby było jej wygodniej po czym usiadłem na swoim miejscu, długo jednak nie siedziałem, gdyż zadzwonił dzwonek do drzwi, stałem i poszedłem otworzyć. Był to oczywiście dostawca jedzenia, zapłaciłem i wziąłem od niego papierową torbę, zamknąłem drzwi i wróciłem do dziewczyny. Przyniosłem nam napoje, a później wyjąłem jedzenie z torby. Usiadłem na kanapie i podałem Taidze jej kebaba. Włączyłem telewizor żeby nie było aż tak cicho.
- Smaczny. - przyznałem.

Tai?

Od Taigi

- Jestem u Ciebie drugi raz w życiu, ciężko może być z tą krępacją - Uśmiechnęłam się niezdarnie i pomyślałam nad jego pytaniem. Dzisiaj nie przydam mu się zbytnio w kuchni, ledwo co mogę stać. Rana pomimo iż nie groźna to strasznie bolesna.
- Może dzisiaj coś zamówimy? Wolałabym jeszcze się nie przemęczać zbytnio - Zaproponowałam, na co od razu się zgodził pokazując różne ulotki z knajpek.
- Jeśli mogę, to nie zamawiajmy dzisiaj pizzy, jadłem ją non stop przez ostatnie trzy dni - Pokazał język, na co lekko się zaśmiałam.
- Okropne tortury Ci zgotowali - Pokręciłam rozbawiona głową - Może kebab? Jeszcze nie jadłem z tego baru - Podałam mu jedną ulotkę
- Pewnie, już dzwonie. Jaki chcesz sos?
- Pikantny - Powiedziałam zadowolona, na co pokręcił przecząco głową.
- Lekarz mówił, że nie możesz jeść ostrych potraw, wciąż bierzesz leki i źle to wpływa na żołądek. - Upomniał mnie z telefon w dłoni.
- Nie powinien Ci tego mówić - Burknęłam niezadowolona - W takim razie śmietanowo-ziołowy. Zachowujesz się, jak starszy brat wiesz? - Podniosłam jedną brew, co zignorował i poszedł zamawiać nasze dania.

?

Od Willa

Lekko skinąłem głową i wyszliśmy z jej mieszkania, powoli zeszliśmy po schodach i wyszliśmy przed budynek. Wpakowałem jej torbę do bagażnika po czym otworzyłem jej drzwi od auta i kiedy wsiadła, zamknąłem za nią.

Zająłem swoje miejsce i ruszyliśmy przed siebie, prosto do mnie. Tam również pomogłem jej wejść do środka i usiąść na kanapie, a ja w tym czasie zaniosłem jej rzeczy to jej tymczasowej sypialni, po tym wróciłem do niej.
- Chcesz może coś zjeść, napić się czegoś? - spytałem siadając obok niej.
- Właściwie... jestem troszkę głodna. - spojrzała na mnie delikatnie zawstydzona.
- Jasne, a na co masz ochotę? - uśmiechnąłem się lekko. - Możemy na przykład coś zamówić, lub też właściwie sami zrobić... także jak wolisz. - patrzałem na nią. - I na prawdę się nie krępuj. - położyłem swoją dłoń na jej.

Tai?

Od Taigi

- Nie chce Ci się narzucać - Spojrzałam na niego, ale nie dawał za wygraną.
- Przecież sam Ci to zaproponowałem. Tak będzie lepiej, poza tym, jesteś naszym jedynym świadkiem, ktoś powinien mieć na Ciebie oko - Uśmiechnął się delikatnie, na co tylko westchnęłam.
- Okej, niech będzie, ale oddam Ci pieniądze za te kilka dni mieszkania i nawet nie próbuj mówić nie- Zrobiłam jedną z najgroźniejszych min, jakie potrafiłam.
- Porozmawiamy jeszcze o tym, na razie odpoczywaj. Zajrzę do Ciebie jeszcze później.
- Dzięki. Za wszystko - Powiedziałam cicho i ziewnęłam. Cóż, przez leki byłam strasznie śpiąca. Kilka najbliższych dni spędziłam w szpitalu, nudząc się okropnie. W dniu, gdy dostałam wypis przyjechał po mnie Will, najwidoczniej mówił całkowicie poważnie. Pojechaliśmy najpierw do mnie, abym mogła zabrać kilka najważniejszych rzeczy. Na szczęście kocurem zajęła się moja koleżanka, także chociaż o niego nie musiałam się martwić.
- Wszystko masz? - Wziął ode mnie torbę, a ja jeszcze raz rozejrzałam się po mieszkaniu.
- Tak, na uczelni na szczęście zrozumieli w jakim jestem stanie, i mam miesiąc zwolnienia, także nie biorę wszystkich notatek - Podniosłam delikatnie kącik ust.

Od Willa

- Rozumiem... - zapisałem wszystko w notatniku. - No dobrze, nie będziemy cię już męczyć pytaniami.
- Gdybyś może przypadkiem przypomniała sobie coś jeszcze, zadzwoń. - dodał mój znajomy.
Tai lekko skinęła głową, chłopak wyszedł a ja zostałem z nią jeszcze na chwilę. Złapałem ją lekko za rękę.
- Jak się czujesz? - zapytałem.
- Bywało lepiej. - przyznała.
Westchnąłem ciężko.
- Ta kobieta zmarła podczas operacji, chcieli wprowadzić ją w stan śpiączki i podłączyć do rspiratora, ale obrażenia wewnętrzne były zbyt rozległe... na korytarzu stoi jej mąż z synem, zgadnij kto musi im o tym powiedzieć... - drugą ręką wskazałem na siebie. - Praktyki pełną parą. - Westchnąłem. - Lekarz mówił że troszkę będziesz musiała tutaj poleżeć, ale później i tak będziesz potrzebowała kogoś do pomocy bo nie będziesz mogła wykonywać wszystkich czynności i w ogóle... dlatego pomyślałem, że mogłabyś zostać u mnie na ten czas... jeśli oczywiście byś chciała, dla mnie to na prawdę żaden problem.- Głaskałem lekko kciukiem jej dłoń, którą trzymałem.

Tai?

Od Taigi

Minęły spokojne dwa dni. Właśnie rozmawiałam z koleżanką z pracy, kiedy usłyszałyśmy krzyk na zewnątrz. Bez zastanowienia wybiegłam, aby zobaczyć o co chodzi. Na moje nieszczęście ktoś, kto zaatakował kobietę na ulicy, trafił również na mnie. Dopiero po kilku minutach, poczułam, że robi mi się słabo. Spojrzałam na swój brzuch. Biała koszula zamieniała się w krwistoczerwoną. Złapałam się w miejsce rany i oparłam o murek. Wszystkie głosy dochodziły do mnie, jak zza szyby.
Obudziło mnie rażące światło w oczy i głos mężczyzny.
- Witam, jest Pani w szpitalu, miałaś sporo szczęścia, nóż ominął wszystkie narządy. Pozostanie mała blizna, ale najważniejsze, że nie ma powikłań. Tylko zostanie Pani na obserwacji - Wyjaśnił, a do mnie wracały wspomnienia. No tak, w tym napadzie, nawet nie poczułam, że zostałam zraniona.
- A to druga kobieta? - Spojrzałam na niego pytająco.
- Nie miała tyle szczęścia - Westchnął. - Policja chce z Tobą porozmawiać, dasz radę? - Skinęłam głową i ułożyłam się wygodnie na poduszce. Delikatnie odsłoniłam swoje ciało. Podniosłam koszulkę i ujrzałam bandaż przebiegający przez cały brzuch, a więc mam szwy. Do środka weszło dwóch mężczyzn z czego jednym z nich był Will.
- Cześć Tai, wszystko okej? Lepiej Ci? - Zapytał od razu. Najwyraźniej mówił wcześniej, że mnie zna, bo jego kolega stanął nieco dalej.
- A więc jednak masz morderstwo - Mruknęłam, zasłaniając swój brzuch - Tak, miałam sporo szczęścia i ostrze przeszło bokiem.
- Muszę zadać Ci kilka pytań, jeśli oczywiście jesteś w stanie
- Pytaj... Tylko... Podasz mi wodę? Czuje się, jakbym była na jednym wielkim kacu - Burknęłam. Po opróżnieniu praktycznie całej butelki wody, zaczęliśmy moje przesłuchanie.
- Widziałaś napastnika?
- Tak i nie - Westchnęłam - Był to niewątpliwie mężczyzna, dobrze zbudowany, o głowę wyższe ode mnie, niestety twarzy nie widziałam, miał na sobie dosyć charakterystyczną maskę i kaptur.
- Jaka to była maska? - Zapisywał każde moje słowa.
- Podobna do Japońskich. Cała biała, kobieca, z czerwonymi ustami i czarnymi brwiami, a także niewielkimi zdobieniami na czole, takie wywijasy - Zrobiłam ruch dłonią, aby to dokładnie opisać. Obydwoje uśmiechnęli się pod nosem.
- Pamiętasz coś jeszcze? Takiego charakterystycznego? - Odezwał się jego kolega, na co oparłam się o poduszkę i wzięłam głęboki oddech.
- Może to dziwnie zabrzmi, ale pamiętam jego zapach. Był to dym, pomieszany z... Sama nie wiem czym, ale bardzo duszący.

? Trochę dramy xD

Od Willa

Zabrałem rodzeństwo na spacer z Maxem do parku, aby mógł załatwić swoje wszelkie potrzeby. Wróciliśmy dopiero po około dwóch godzinach, wstąpiliśmy jeszcze do sklepu zoologicznego, gdzie Aiden wybrał mu nową zabawkę i przysmaki.
Późnym popołudniem po Emily i Aidena przyjechał tata, powiedział że mama już wytrzeźwiała i wzięła sobie wolne w pracy, mają w planach wyjechać z dzieciakami nad morze czy w góry. Przekazałem mu, żeby on albo mama zrobiła Aidenowi naleśniki i opowiedziałem sytuację z rana. Pożegnałem się z rodzeństwem i wróciłem do domu kiedy odjechali, ogarnąłem trochę i jeszcze się zdrzemnąłem, jako że troszkę bolała mnie głowa i byłem zmęczony.

Tai?

Od Taigi

- Bo ja jestem królową naleśników - Powiedziałam dumnie unosząc widelec ku górze, na co obydwoje zaczęli się śmiać.
- A gdzie kolona? - Ai uśmiechnął się w moją stronę, a ja nachyliłam się do niego i zaczęłam szeptać.
- Widzisz, jakbym chodziła cały czas w koronie to wszyscy chcieliby naleśniki i w ogóle bym nie miała czasu dla siebie, dlatego jest schowana w moim domu - Powiedziałam po cichu, na co ponownie zaczął się śmiać.
Po miłym śniadaniu, poszłam tylko przemyć twarz do łazienki i zbierałam się do wyjścia. Rodzeństwo Willa miło mnie pożegnało i zapraszało ponownie. Nawet Emily była zadowolona, no w końcu zajęłam czymś jej brata, więc jej nie narzekał.
- Też mam nadzieję, że to powtórzymy - Will uśmiechnął się do mnie co odwzajemniłam.
- Jeśli chodzi o mnie, to bardzo chętnie. Dziękuje za miły wieczór. Jakby co jesteśmy w kontakcie - Niepewnie i szybko pocałowałam chłopaka w policzek, jeszcze raz się ze wszystkimi żegnając. Tak, jak w pierwszą stronę, w drugą wróciłam autobusem.
Mój kot od razu na mnie parsknął, niezadowolony mym późnym powrotem, na tak, nie dostał jedzenia. Na moje szczęście dzięki podwójnej dawce, dał się przekonać, żeby już na mnie nie syczeć.

Od Willa

Z trudem przełknąłem kawałek naleśnika. Przysunąłem się bliżej niego z krzesłem i przytuliłem go.
- Myślę że Tai ma rację, wiesz? Wystarczy że powiesz, przecież mama Cię kocha, na pewno znajdzie chwilę. - przytulałem go. - A nawet jeśli nie mama, to jest jeszcze tata... a nawet jeśli on nie - w co w sumie wątpię, bo przecież wiesz że on też kocha naleśniki. To masz jeszcze mnie, Taigę i Emily. - pogłaskałem go lekko po plecach.
Chłopiec pokiwał lekko głową pociągając nosem. Uspokajał sie chwile, przytulając do mnie. W końcu jednak znów wróciliśmy do jedzenia.
- Muszę przyznać, bardzo dobre. -uśmiechnąłem się lekko.

Tai?

Od Taigi

Muszę przyznać, że praca z 5 latkiem, była dużo lepsza, niż z moim własnym bratem. Grzecznie słuchał co i jak trzeba dodawać. Chciał nawet pokroić banana, ale miałam lekkie obawy, czy nie zrobi sobie krzywdy, więc dałam mu łyżeczkę, aby smarował gotowe już naleśniki.
- O przyszedł Will, to on nam pokroi banany, co? - Uśmiechnęłam się miło.
- No dobla - Mruknął, ale zaraz się rozchmurzył, gdy zrozumiał, że może powyjadać trochę słodyczy. W końcu usiedliśmy razem, aby się zajadać, tymi kaloriami. Gdy zaczęłam dolewać im soku, Ai zaczął płakać, co wywołało u nas spore zaskoczenie.
- Co się stało? Aż takie okropne? - Zapytałam, nachylając się nad nim.
- Ne - Pokiwał głową - Są mniam.... Ale... Mama nigdy mi takich nie zlobila - Pociągnął nosem, patrząc na swoje naleśniki. Po tych słowach zrobiło mi się strasznie przykro. Moi rodzice idealni nie byli, często się kłócili, ale nie wyobrażałam sobie dzieciństwa bez mamy naleśników, czy innych pyszności.
- Może Twoja mama dużo pracuje? Wiesz, myślę, że jak jej powiesz, to znajdzie chwilę, aby zrobić dla Ciebie takie śniadanie - Próbowałam go pocieszyć.

Od Willa

- Jaa. - podniosłem lekko rękę i zaraz zakryłem nią usta gdyż ziewałem.
Tai uśmiechnęła się lekko i poszła do kuchni, gdzie Aiden wyjmował już mleko z lodówki, bo do niczego innego nie dosięgał.
- A ty, siadaj tutaj. - poklepałem miejsce obok siebie. Em cicho westchnęła ale usiadła obok mnie. - A więc, co tam wczoraj nie wyszło? - spytałem.
- Okazał się dupkiem. - westchnęła.
- Co zrobił? - objąłem ją lekko.
- Wyszliśmy z tego kina... no i mieliśmy iść coś zjeść... ale on się napalił w tym kinie i spytał po prostu, prosto z mostu czy idziemy się ruchać do łazienki. - spojrzała na mnie.
- Dupek. - mruknąłem głaszcząc ją lekko po ramieniu. - Nie przejmuj się, znajdziesz lepszego. - lekko ją połaskotałem.
Choć na początku trochę się opierała, ale później się zaczęła śmiać.
- Idę do siebie na razie. - stwierdziła wstając z kanapy.
Kiedy zniknęła na schodach, poszedłem do kuchni sprawdzić jak im idzie.

Tai?

Od Taigi

Spałam praktycznie, jak zabita. Było mi nawet wyjątkowo wygodnie. Obudził mnie cichy śmiech. Otworzyłam powieki i ujrzałam twarz Willa, pisnęła cicho, zaskoczona takim widokiem, przez co i on się obudził. Najwidoczniej w nocy musieliśmy jakoś się ułożyć, żeby było nam wygodniej.
- Wybacz - Wyszeptałam.
- No, no, a mówiliście, że jesteście tylko znajomymi - Emily skrzyżowała dłonie na piersi.
- To skomplikowane, zrozumiesz, jak dorośniesz - Odezwał się Will podnosząc się. Sama przeciągnęłam się. Rozglądając się po mieszkaniu. No nieźle wypiliśmy dwie butelki wina.
- Ta jasne - Prychnęła.
- Cemu kladnies mi dziewcyne? - Młody stanął obok nas z naburmuszoną miną, na co się cicho zaśmiałam.
- A może masz ochotę na naleśniki z czekoladą, karmelem i bananem? - Podniosłam jego brew, aby już się nie dąsał.
- Tak! Moja dziewcyna mi zlobi nalesniki! - Pokazał Willowi język i uciekł do kuchni.
- Ciężko będzie Ci się z tego wycofać - Pokiwał niedowierzająco głową
- Dam radę. Nie będziesz mieć nic przeciwko, jak zrobię śniadanie? Odwdzięczę się za przechowanie mnie na noc - Uśmiechnęłam się delikatnie.
- Jeśli masz ochotę.
- To jak było coś? - Emily wyszczerzyła się, udałam tylko, że tego nie słyszę.
- Kto jeszcze chce naleśniki?

?

od Willa

Lekko rozglądałem się po kanapie.
- To raczej znak, żebyś jednak została. -stwierdziłem.
- Tak myślisz? -przechyliła lekko głowę na bok.
- Absolutnie. -uśmiechnąłem się.
- Skoro tak... jedna noc mnie nie zbawi. - również się lekko uśmiechnęła.
- To skoro zostajsz, może włączymy sobie jakiś fajny film? - zaproponowałem.
- Czemu by nie - skinęła głową.
Wspólnie wybraliśmy jakiś horror, zrobiłem nam też popcorn.
Oglądaliśmy chyba raptem pół godziny, później oboje zasnęliśmy oparci o siebie.

tai?

Od Taigi

- Sąsiedzi będą się na Ciebie dziwnie gapić przez najbliższe dni - Zaśmiałam się podchodząc do okna. Wzięłam głęboki oddech i krzyknęłam najgłupszą rzecz jaka przyszła mi do głowy - Uwielbiam kąpać się w budyniu! - Kilka świateł w oknach się pozapalało dlatego szybko zamknęłam okno i zasłoniłam je firankami. Will trzymał się za brzuch i śmiał się, chyba bardziej z mojej reakcji, aniżeli ze słów.
- Okej, to było głupie - Odchrząknął, żeby się uspokoić.
- Nawet mi nie mów - Westchnęłam ciężko - Ale teraz na szczęście Twoja kolej - Usiadłam obok niego łapiąc za kieliszek, do którego zdążył nieco dolać wina.
- Dobra nie będę gorszy i też wezmę wyzwanie - Skinęłam z uśmiechem głową i kliknęłam na aplikację.
- Udawaj psa!
- Nie takie złe -Z uśmiechem stanął na czworakach na podłodze. Zaczął warczeć i szczekać, nawet jego własny pies dał się nabrać, gdyż przyszedł do nas zaskoczony.
- Dobry z Ciebie aktor - Uśmiechnęłam się.
Graliśmy jeszcze z godzinę, śmialiśmy się przy tym cały czas. Gdy przyszedł czas, aby się pożegnać, moje nogi przestały mi służyć i tak szybko, jak wstałam tak szybko upadłam na Willa.
- Wybacz, chyba za dużo wina - Uśmiechnęłam się nieśmiało, próbując jakoś wstać, ale to tylko pogarszało sytuację. Musiałam jednak przyznać, że nawet przez ubrania czułam jego mięśnie.
- Nie wiem czy to dobry pomysł, żebyś wracała - Zauważył, również próbując jakoś z tego wybrnąć. Niestety oboje byliśmy już wstawieni.
- Wezmę taksówkę - Zapewniłam - Kurcze, gdzie mój telefon - Burknęłam, zupełnie zamroczona. Ach wino, najbardziej zdradliwy alkohol.

Od Willa

- No dobrze. - uśmiechnąłem się lekko i wcisnąłem przycisk w telefonie. Butelka zaczęła się kręcić, na początku dość szybko i stopniowo zwalniała, w końcu jednak się zatrzymała. Wybrałem wyzwanie i pojawił się napis. Czytając go w myślach zaśmiałem się. - Krzyknij najgłupszą rzecz jaka ci przyjdzie do głowy przez okno. - uśmiechnąłem się do niej.

Tai?

Od Taigi

Spojrzałam na niego zaskoczona. Spodziewałam się jakieś wyszukanej informacji, której musiałabym później szukać w internecie, aby w ogóle zrozumieć co on właśnie do mnie powiedział, a tutaj takie zaskoczenie.
- Wow, nie spodziewałam się - Odezwałam się w końcu.
- Tak wiem, to żałosne - Mruknął.
- Hej, wcale tak nie myślę. Jestem zaskoczona, no bo jesteś przystojnym chłopakiem i dosyć ciekawym, może trochę tajemniczym, ale to jeszcze bardziej do Ciebie ciągnie, dlatego taka moja reakcja - Wyjaśniłam, łapiąc go za rękę - To nie jest wstyd.
- Po prostu nie czułem tego - Spojrzał na mnie z lekkimi rumieńcami. - A Ty? - Podniósł jedną brew.
- Mam to już za sobą, ale to nie było dla mnie zbyt... ciekawe doświadczenie. Mój były myślał tylko o sobie, żeby to jemu było dobrze, ja się w ogóle nie liczyłam przez co bardziej bolało aniżeli sprawiało przyjemność - Wyznałam, patrząc w kanapę.
- Wracamy do gry? - Zapytał nieco radośniej.
- Pewnie - Odwzajemniłam mu tym samym. - Czyli teraz ja, zaryzykuje i wezmę wyzwanie.
- Odważnie - Zaśmiał się zabierając ode mnie telefon.
- Raz się żyje - Zaśmiałam się cicho.

Od Willa

Odchyliłem lekko głowę do tyłu, śmiejąc się pod nosem.
- Ulubiona pozycja... - powtórzyłem i znów podniosłem głowę. Westchnąłem ciężko i przeczesałem włosy dłonią.
Zacząłem zastanawiać się nad odpowiedzią, właściwie mógłbym rzucić jakąś pierwszą lepszą, podstawową pozycję... chociaż chyba nie ma sensu kłamać? Choć z drugiej strony trochę się tego wstydzę... ona na pewno ma już to za sobą, a ja mam już trochę lat i też powinienem już się z kimś kochać... ech, jestem na prawdę jakiś dziwny.
- Jeśli nie chcesz odpowiadać, oczywiście nie musisz. - przypomniała.
- No dobra... - westchnąłem. - Nie kochałem się jeszcze z nikim. - zakryłem oczy ramieniem.

Tai?

Od Taigi

Od razu pokręciłam przecząco głową.
- Nie pije tyle, żeby mieć ten typowy zgon, a mam pewne zasady, których nie łamię - Wyjaśniłam z uśmiechem.
- To dobrze o Tobie świadczy - Uśmiechnął się
- Naczytałam się o dziewczynach, które idą z byle kim do łóżka a później mają różne choroby, albo niechciane ciąże - Wzruszyłam ramionami - Dobre Twoja kolej! - Kliknęłam w swój telefon, aby mogło się wyświetlić kolejne pytanie.
- No bez jaj - Zaśmiał się cicho, ale chyba z zażenowania.
- Twoja ulubiona pozycja w łóżku - Poruszałam znacząco brwiami, na co ponownie się zaśmiał - Pamiętaj, ze jeśli nie chcesz to nie musisz odpowiadać

Od Willa

- Najgłupsza rzecz jaką zrobiłem... - powtórzyłem pod nosem przegryzając lekko dolną wargę. - Chyba... w liceum, po imprezie szedłem z kolegą do domu... oczywiście wiesz, byliśmy pijani... no i skakaliśmy po ławkach, poszliśmy do centrum i bawiliśmy się w różne kreskówki, typu... pokemony. Wiesz, zaczepialiśmy ludzi drąc się, wybieram cię czy coś w tym stylu... - spojrzałem na nią. - Tak, to chyba było najgłupsze... - pokręciłem lekko głową.
- No dobra, to teraz ja. - uśmiechnęła się.
Również się uśmiechnąłem i zakręciłem butelką w telefonie.
- No, tutaj widzę ostro zaczynamy... Czy kiedykolwiek poszłaś z przypadkową osobą do łóżka po alkoholu lub też nie... - spojrzałem na nią.

Tai?

Od Taigi

- Nie rozumiem, dlaczego miałoby to być mało męskie? - Skrzywiłam się nieco słysząc jego historię.
- No wiesz, nie umiałem się obronić i ledwo żywy leżałem w szpitalu - Wzruszył ramionami, na co tylko pokiwałam przecząco głową.
- Co innego umiejętność obrony, a co innego jak atakują Cię dwa typy co całe życie są na sterydach. Nie uważam, że to mało męskie. Współczuje Ci, musiało boleć nie tylko fizycznie, ale i psychicznie, w końcu ukochana osoba, a robi takie rzeczy - Ułożyłam swoją dłoń na jego.
- Było to dosyć ciężkie, przyznaje - Westchnął, ale po chwili się uśmiechnął - Wiesz, zawsze mogło się skończyć gorzej. Mogłem pójść w jej ślady
- Szkoda by było. Jesteś mądrym i fajnym chłopakiem, szkoda jakby zniszczyły Cię narkotyki - Zakręciłam w dłoni kieliszkiem, aby napój zawirował. - Ale może porozmawiamy o czymś zabawniejszym? Grałeś w prawdę i wyzwanie? - Z uśmiechem wyciągnęłam telefon, aby znaleźć aplikację.
- Dawno, ale do tego potrzebna jest butelka - Zaśmiał się
- Jesteśmy we dwoje, to chyba nie ma sensu - Pokazałam mu końcówkę języka - Jest taka aplikacja, gdzie masz masę ciekawych pytań i zadań. Czasami gramy z dziewczynami na babskich wieczorach. Czasami zdarzają się mega sprośne pytania, ale jak nie będziesz chciał to nie musisz odpowiadać - Zapewniłam z uśmiechem, na co skinął głową.
- No dobra, może być ciekawie. To kto pierwszy? - Spojrzał na mój telefon, gdzie widniała już aplikacja.
- Może ja zadam Tobie? Żebyś zobaczył co i jak
- No to dawaj - Podniósł kciuk w górę na znak, że jest gotowy, na co się zaśmiałam. - Na początek pytanie.
- Jaka jest najgłupsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłeś? - Przeczytałam pytanie, kierując na niego wzrok

?

Od Willa

- No dobrze, a więc ja byłem właściwie w dwóch poważnych. Pierwszy rozpadł się stosunkowo szybko, podobnie jak u ciebie - wybrała blond Kena. Drugi był nieco bardziej skomplikowany. Nigdy nie lubiłem tych dziewczyn ze szkolnych elit, "preferowałem" raczej te takie bardziej nieśmiałe, nie wiem czemu, jakoś tak... Więc tak, była nowa, raczej nie odnalazła się w klasie. Zacząłem z nią rozmawiać, no i po dłuższym czasie tak wyszło że byliśmy razem. Na początku było wszystko w porządku, ale później zaczęła robić się coraz dziwniejsza... jak się okazało wplątała się w jakąś sektę, narkotyki... coraz bardziej się od siebie oddalaliśmy, cały czas doprowadzała do kłótni między nami, była zła nawet za to, że źle ułożyłem jej plecak na ławce.
- No to nieźle... - wyglądała na zdziwioną.
- To może mało męskie, ale kiedy nagoniła na mnie swoich kolegów z sekty - mięśniaków, wylądowałem w szpitalu ledwo żywy, stwierdziłem, że czas to zakończyć. Od tamtego czasu nie mam z nią zupełnie kontaktu i niech tak zostanie....

Tai?

Od Taigi

- Jutro mam w końcu dzień wolny, także mogę sobie pozwolić na trochę dłuższe posiedzenie - Uśmiechnęłam się podając mu kieliszek, aby dolał mi nieco wino.
- Super... - Zanim dokończył zdanie, na górze ktoś trzasnął drzwiami - Oby nie obudziła Aidena - Westchnął.
- Pewnie chłopak, który z wyglądu był świetny okazał się dupkiem przy bliższym spotkaniu - Westchnęłam.
- Czyżby jakieś doświadczenie? - Podniósł jedną brew z uśmiechem.
- Można tak powiedzieć, ale najpierw to Ty mi powiedz o swoich doświadczeniach, będzie to o wiele ciekawsze - Uśmiechnęłam się niewinnie.
- No co ja mam Ci opowiadać - Wzruszył ramionami.- Poza tym, kobiety mają pierwszeństwo - Delikatnie szturchnął mnie w ramię.
- Niech Ci już będzie - Przewróciłam oczami - Miałam dwóch chłopaków, z czego jeden był tak na "poważnie".
- Skoro był na poważnie, to czemu już no... Nie jesteście razem? - Przyłożył kieliszek do ust.
- Wybrał blond barbie - Wzruszyłam ramionami - Z tym drugim, ja zerwałam, niedopasowanie i tak od ponad pół roku żyje sobie sama z kocurem. Teraz Ty opowiadaj

?

Od Willa

- To może przesiądziemy się na kanapę? - zaproponowałem.
- Pewnie. - uśmiechnęła się lekko.
Zabrałem swój kieliszek oraz butelkę z winem i usiedliśmy na kanapie obok siebie. Rozmawialiśmy i śmialiśmy się dobrą godzinę, podczas niej trochę się poznaliśmy i właściwie dobrze ze sobą bawiliśmy, szybko minął nam czas. Nagle ktoś wszedł do środka, była to oczywiście Emily.
- Spóźniłaś się. - powiedziałem żartobliwie.
- Jasne, sorry. - mruknęła i od razu poszła do góry. Spojrzałem na Tai. - Chyba wypad do kina nie był udany...
- Chyba nie. - lekko się skrzywiła.
- Później z nią porozmawiam, odprowadzę cię. - stwierdziłem. - No chyba że jeszcze zostaniesz, nie pogardzę twoim towarzystwem - uśmiechnąłem się

Tai?

Od Taigi

- Skoro Ty masz wino to i ja nie pogardzę - Uśmiechnęłam się. Wzięłam do ust kieliszek z czerwonym winem. Było delikatnie słodkie.
Po dwóch godzinach, młody zaczął coraz mocniej ziewać, aż w końcu prawie zasypiał przy stole. Will zabrał go na górę, nawet nie opierał się zbyt długo. Zszedł po kilku minutach, łapiąc za swój kieliszek.
- Kochany - Uśmiechnęłam się delikatnie.
- C...Co? - Zamrugał dwa razy, patrząc na mnie wielce zaskoczony. Dopiero teraz zrozumiałam, że zabrzmiało to dwuznacznie.
- Chodzi mi o to, że Twój brat jest jest kochany, no że taki miły - Zaczęłam się tłumaczyć, śmiejąc głupkowato i pijąc wino, aby czymś zająć usta.
- Ach, no tak, to prawda - Również się zaśmiał, pijąc wino.
- Ale Ty też jesteś bardzo miły - Uśmiechnęłam się pod nosem.
- Mogę powiedzieć to samo po Tobie i masz ładny uśmiech - Spojrzał na mnie, a ja poczułam ciepło na policzkach.
- Późno się chyba zrobiło - Przygryzłam dolną wargę.
- Może poczekasz ze mną, aż Emily nie wróci? Spać tak nie pójdę, a powinna być za moment - Zaproponował, na co skinęłam głową na zgodę.

Od Willa

Kiedy Aiden pokazywał Taidze swoje ulubione zabawki, ja kończyłem przygotowywać kolację. Rozłożyłem talerze na stole, jedzenie oraz napoje. Kiedy wszystko było gotowe, zawołałem ich. Emily wyszła już kilka minut temu, ponieważ przyszedł po nią ten jej kolega.
- A gdzie Emily? - spytał Aiden siadając do stołu.
- Musiała już iść. - odparłem i nałożyłem mu jedzenie na talerz.
Po krótkiej chwili wszyscy zaczęliśmy jeść.
- Pyszne. - przyznała Tai.
- Will robił... ale ja znalazłem przepis. - uśmiechnął się do niej.
Pokręciłem rozbawiony głową.
- Wina? - spytałem Tai, biorąc w rękę butelkę.
- Ja teź mam wino. - uśmiechnął się chłopiec, biorąc w rękę szklankę z sokiem wiśniowym.

Tai?

Od Taigi

Wracając do domu, zajęłam się wszystkimi przelewami, aby nikt mnie nie wyrzucił z mieszkania, czy nie odciął dopływu ciepłej wody. Po skończeniu, nakarmiłam kocura i siedziałam z nim chwilę na kanapie. Spojrzałam na telefon, aby zorientować się, gdzie mam iść. Po wykąpaniu i ubraniu się w dżinsy i koszulkę z napisem "look, but don't touch me". Szybko odnalazłam dom, na szczęście był autobus, który podjechał bardzo blisko. Dwa razy sprawdzałam telefon i numer budynku przed którym stałam. Najwidoczniej jego rodzice, na prawdę mają pieniądze, skoro mieszka w tak pięknym domu. Niepewnie zadzwoniłam dzwonkiem, wciąż zastanawiając się czy dobrze trafiłam. Drzwi otworzył mi mały chłopiec, którego już dobrze znałam.
- Zaplasam - Ruchem dłoni zaprosił mnie do środka. Dodatkowo miał na sobą małą muszkę, przez co wyglądał uroczo.
- Gdybym wiedziała, że to takie oficjalne, założyłabym coś lepszego - Uśmiechnęłam się do niego, siadając przy stole.
- Wyglądas olsniewajanco - Wyszczerzył się, a jego rodzeństwo wybuchnęło śmiechem. Cóż, jak widać zauroczyć się można w każdym wieku.
- Bardzo dziękuje, Ty również wyglądasz przeuroczo w tej muszce - Zapewniłam głaskając go po włosach. Pokiwałam również do pozostałych. Niestety mały był tak zaaferowany, że przyszłam właśnie do niego, że praktycznie  nie chciał mnie wypuścić.

?

Od Willa

- Jakie chrupki z żelkami? - zaśmiałem się lekko.
- Idealna kolacja. - uśmiechnęła się.
- Oj Tai, nie ten poziom. Znając Aidena zaraz znajdzie jakiś wyszukany przepis na tablecie i będziemy gotować. - też się uśmiechnąłem.
Nagle chłopiec przybiegł do nas, trzymając pełne ręce lizaków.
- Skąd ty to masz? - lekko się zdziwiłem.
- Wyjrałem zakład. - uśmiechnął się szeroko. - Pjosie. - dał mi i Taidze po lizaku.
- Dziękuję. - powiedzieliśmy niemal w tym samym czasie.
- Idzieś juź? - spytał chłopiec, patrząc na Tai.
- Tak, ale przecież widzimy się na kolacji, prawda?
- No tak! - zachichotał.
Pożegnaliśmy się z nią i zostaliśmy sami, spakowaliśmy lizaki do naszych kieszeń i poszliśmy na plac zabaw, a wracając, wstąpiliśmy do sklepu z zabawkami.

Tai?

Od Taigi

- Nastolatki - Powiedziałam, widząc jego minę. Nie był ani trochę zadowolony z planów siostry - Nie martw się, każdy w tym wieku chciał poznawać ludzi, wychodzić z nimi, a nie spędzać czas ze starszym bratem.
- Ale wciąż jest młoda, nawet 18 nie ma - Westchnął.
- Chcesz mi powiedzieć, że w tym wieku, nie wychodziłeś ze znajomymi i nie podrywałeś dziewczyn? - Podniosłam rozbawiona jedną brew, na co się jedynie uśmiechnął.
- No właśnie - Pokazałam mu czubek języka.
- A jak Twój brat? Wczoraj pokazywałaś jego zdjęcie
- Nazywa się Toshi, jest 5 lat starszy ode mnie i aktualnie podróżuje po świecie, czasami wysyłając mi jakąś kartkę - Wzruszyłam ramionami - Rodzice mieszkają na obrzeżach miasta, zaglądam do nich, jak tylko mogę, a Ty masz tylko młodsze rodzeństwo?
- Nie. Mam jeszcze starszego brata o 6 lat
- O to wiesz co czuje młodsze rodzeństwo - Zaśmiałam się cicho
- Byłaś służącą brata? - Podniósł kącik ust.
- Oj często się mną wyręczał, zwłaszcza w sprzątaniu - Zmarszczyłam nos przypominając sobie te czasy. - Będę się zbierać, mam jeszcze kilka spraw do ogarnięcia, a nie chce się spóźnić na moje chrupki z żelkami

?

Od Willa

- A no tak, to wyślę ci sms'em. - lekko skinąłem głową i wyjąłem telefon z kieszeni.
Napisałem w wiadomości dokładny adres i wysłałem do niej, słysząc dźwięk powiadomienia jej telefonu, miałem pewność że wiadomość doszła. Spojrzałem na Aidena, który układał klocki z jakimś chłopcem, uśmiechnąłem się delikatnie. Nagle do środka weszła Emily, przywitała się pierw z Tai, a później oplotła mnie ramionami.
- Wiesz że bardzo cię kocham? - oparła swoją głowę o moją.
- Mhm, co chcesz? - pokręciłem lekko głową.
- Mogę iść wieczorem do kina? - spytała.
- Wieczorem? Z kim? - spojrzałem na nią.
- Poznałam nowego kolegę, zaprosił mnie. - wzruszyła lekko ramionami.
- Mhm... kolegę... nowego? - uniosłem jedną brew. - I na którą do tego kina?
- 20.
- Nie za późno?
- Willllll! - jęknęła wywracając oczami.
- No ja nie wiem czy powinnaś wracać tak późno, słyszałaś co się tutaj dzieje.
- Nie przesadzaj, wrócę pewnie chwilę po 23... no proszę. - zrobiła smutną minkę.
- Ale nie później. I zadzwoń jak wyjdziecie z kina.
- Jasne, dzięki. Ii... nie bądź taki nadopiekuńczy. - poczochrała mnie po głowie.
Pożegnała się jeszcze z Tai uściskiem i poszła do znajomych, którzy czekali na nią na zewnątrz.

?

Od Taigi

- Nie przepraszaj, w końcu nie miałeś na to wpływu - Złapałam się za ramię - Nie obwiniaj się - Położyłam mu dłoń na ramieniu
- Dzięki - Westchnął - To o której możesz wpaść? - Zamienił temat. Najwyraźniej rozmowy o rodzinie nie były jego ulubionym tematem do rozmów.
- No nie wiem 18-19? Tak żeby młody jeszcze nie spał, w końcu to on mnie zaprosił - Mrugnęłam do niego z małym uśmiechem.
- No tak, będziesz jego gościem, spodziewaj się na kolację orzechowych chrupków i żelków - Zaśmiał się, na co mu wtórowałam.
- Powiem Ci, że to moje ulubione danie, już się nie mogę doczekać.  W ogóle ile masz lat? - Zapytałam w końcu
- Aż 21, a Ty?
- Tak samo - Włożyłam do ust kolejną porcję lodów
- w ogóle to mówiłaś, że mieszkasz niedaleko, wynajmujesz sama czy z kimś? - Podniósł jedną brew.
- Sama, jest to niewielkie mieszkanie, ale w końcu własne. Jak już mówimy o mieszkaniach, musisz mi podać swój adres, żebym mogła trafić

?

Od Willa

Parsknąłem cichym śmiechem, Taiga spojrzała na mnie, jedynie lekko skinąłem głową uśmiechając się.
- Skoro zapraszasz, to chętnie wpadnę. - uśmiechnęła się do niego.
- Widziś Will? Wyjwałem ją szybciej niź ty! - był z siebie bardzo dumny.
Oboje wybuchnęliśmy śmiechem.
- Chyba powinieneś znaleźć kogoś w swoim wieku co?
- Oj tam, tylko ziartuje. - zachichichotał.
Pokręciłem pozbawiony główą.
- Jak tam w pracy? - spytałem kiedy Aiden poszedł pobawić sie w kąciku dla dzieci.
- Wszystko w porządku, jak zawsze. - uśmiechnęła się. - A jak praktyki?
Wzruszyłem lekko ramionami.
- Póki co nic się nie dzieje, byliśmy tylko kawałek za miastem na miejscu wypadku samochodowego. - odpowiedziałem. - Ale tym lepiej, ostatnio za duzo sie tu dzieje. - Westchnąłem.
- Tak, to prawda. - lekko skinęła głową.
- Przepraszam cię za wczoraj, głupio trochę sie to wszystko potoczyło... - Położyłem dłoń na karku zawstydzony.

Tai?

Taiga?

Od Taigi

- A Ty masz jakieś zwierzę? - Zapytał po chwili Will, widząc jak przypatruje się psiakowi. Skinęłam z uśmiechem głową.
- Mam czarnego kota. Trochę nieznośny, ale ogólnie bardzo kochany - Zaśmiałam się cicho.
- Kotecek? - Oczy małego chłopca powiększyły się radośnie.
- A no kotecek. To co idziemy na lody? Póki jest ładna pogoda - Wskazałam głową na niewielką kawiarenkę. Wszyscy się zgodzili. Każdy z nas zabrał niewielką porcję 3 smaków lodów. Wzięłam łyżeczkę i zaczęłam się zajadać swoim deserem z świeżymi owocami.
- A.... - Mały klon Willa uśmiechnął się niewinnie - A przyjdzies do mnie na kolacyjke? - Spojrzał na mnie z uśmiechem. Zawahałam się delikatnie.
- Zapraszasz mnie?
- Tak!
- To bardzo miłe, ale chyba Twój brat musi się na to zgodzić - Uśmiechnęłam się miło, ciężko było mi ukryć moje skołowanie.
- On ne musi, ja zapraszam - Ponownie pokazał kilka swoich ząbków, na co się roześmiałam.

?

Od Willa

- Miała, ale po drodze spotkała jakiś swoich znajomych i poszła z nimi do galerii. - odpowiedziałem.
- A to kto? - uśmiechnęła sie widząc psa, którego Trzymałem na smyczy.
- Max.
- Hej piękny - zaczęła go miziac a jemu jak najbardziej się to podobało.
Aiden wyciągnął rękę w kierunku smyczy psa, więc mu ją dałem. Miałem pewność, że Max bedzie zachowywał sie grzecznie. Nie myliłem sie, grzecznie szedł przy jego nodze a nawet kiedy chlopec na chwile puścił jego smycz dalej szedł równo z nim.

TAI?

Od Taigi

Obsługiwałam kolejny stolik, gdy poczułam wibracje w kieszeni. Po przyjęciu zamówienia, weszłam za bar i tak aby żaden z gości mnie nie widział odczytałam wiadomość.
- Cześć, tutaj Will. Przepraszam, że przeszkadzam, ale Aiden nalega na spotkanie z Tobą. Masz dzisiaj czas?
Uśmiechnęłam się sama do siebie i zaczęłam odpisywać.
- Za chwilę kończę pracę. Za godzinę w parku?
- Pewnie.
Schowałam telefon tam gdzie było jego miejsce i poszłam dokończyć pracę.
Tak jak się umawialiśmy, po godzinie byłam w parku, siedząc przy fontannie. Bardzo lubiłam ich widok, były wręcz hipnotyzujące.
- Ceeeeeeeść - Krzyk chłopca wyrwał mnie z zamyśleń.
- No cześć - Posłałam mu uśmiech.
- Mam nadzieję, że nie wyrwaliśmy Cię od ważnych zajęć. Mój brat po prostu od rana nie nadawał mi spokoju - Jęknął. Najwidoczniej młody na prawdę dał mu w kość.
- Żaden problem, i tak nie miałam dzisiaj żadnych większych planów. Twoja siostra nie miała ochoty na spacer? - Spojrzałam za nich, ale nigdzie nie mogłam jej dostrzec.

Od Willa

- Jednak nalegam, przy zamieszkach w miasteczku wolałbym żebyś na pewno dotarła bezpiecznie. - Patrzałem na nią poważnie.
- No dobrze... - westchnęła lekko.
Zabrałem bluzę Aidena i poszliśmy z Tai do samochodu. Posadzilem chłopca który spał w foteliku, zapiąłem go pasami. Emily również siedziała z tyłu z matą. Otworzyłem dziewczynie drzwi, lekko podziękowała i usiadła również zająłem swoje miejsce i pojechałem pod jej dom.
- Dziękuję. - powiedziała. - To do zobaczenia. - uśmiechnęła się delikatnie.
- Do zobaczenia. - Odwzajemniłem gest.
Dziewczyna wyszła a kiedy zniknęła w budynku pojechałem do mnie.
Matka dzisiaj spała u mnie, rano pojechałem ją odwieźć i wziąć wiecej rzeczy dla rodzeństwa. Niby miałem być cały czas do dyspozycji, ale przecież zawsze może przyjechać do nich Thomas, tak jak dziś rano.

Tai?

Od Taigi

Trzymałam małego chłopca za dłoń, kiedy jego siostra próbowała mi wszystko wytłumaczyć. Zrobiło mi się go szkoda. Zwłaszcza dlatego, że plotki nie były tylko plotkami. Nie raz słyszałam, że Ci najbogatsi najbardziej zaniedbują emocjonalnie swoje dzieci.
- Nie oceniam ludzi przez to jakich mają rodziców czy ile mają pieniędzy. Tego niestety nie można wybrać, musimy się nauczyć żyć z tym co mamy - Uśmiechnęłam się do niej delikatnie.
- Czyli nie skreślisz go? - Zapytała z nadzieją.
- Tak jak mówił Twój brat, jesteśmy tylko znajomymi, ale nie, nie zacznę go unikać czy coś w tym stylu - Zapewniłam.
- Serio jesteś fajną dziewczyną, super byłoby mieć kogoś takiego w rodzinie. - Na te słowa nie wiedziałam, jak zareagować. Uśmiechnęłam się tylko. Po tej krótkie rozmowie wrócił do nas Will, zabierając na ręce chłopca, który prawie już spał.
- Dzięki, że ich przypilnowałaś - Odezwał się - Emily idź do samochodu, żeby matka nie zrobiła nic głupiego.
- Okej. Cześć Tai, mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy!
- Pa - Pomachałam jej - To nic takiego, lubię dzieci.
- Może Cię podwiozę? W ramach podziękowania? - Zaproponował, ale pokręciłam przecząco głową.
- Masz prawie całą rodzinę teraz na głowie, nie będę Ci się pakować do samochodu i tak mieszkam blisko. Dzięki za miłą kolację

?

Od Willa

- Tak, biol-chem. - uśmiechnęła się dumnie.
- No proszę. - też sie uśmiechnęła. - A co potem?
- W sumie Nie wiem jeszcze, albo medycyna albo chemia. - wzruszyła ramionami. - Oba kierunki mi odpowiadają. - A ty studiujesz? - zapytała.
- Tak, medycynę.
- Oooo. - uśmiechnęła sie szerzej.
Kiedy już miałem cos powiedzieć, do stolika podeszła modnie ubrana kobieta z krótkimi blond włosami w idealnej fryzurze.
- Cześć kochani. - Uśmiechnąła się, wyczułem od niej alkohol. - Przyjechałam zabrać dzieciaki do domu. A Will synku mógłbyś przepracować mi samochód? Wszystkie samochody źle stały...
Spojrzałem za okno, czarne bmw stało niemal na środku drogi. Schowałem twarz w dłonie załamany. Co sobie teraz Tai pomyśli?
- Zostaną u mnie, musimy porozmawiać. - wstałem i wziąłem od niej kluczyki. - Przypilnujesz ich? - spytałem dziewczyny.
- Jasne
Złapałem mamę lekko za ramię i wyprowadzilem z lokalu, pomoglem jej wsiąść do samochodu po czym również wsiadłem i zaparkowałem auto inaczej wznawiają ruch. Byłem zły na matkę.
- Will to dobry i kochany chłopak... po prostu mamy złych rodziców... Nie zniechęcaj się przez nią do niego - powiedziała Em chcąc jakoś mnie "wybronić" ja w tym czasie rozmawiałem z mamą w samochodzie.

Tai?

Od Taigi

Słysząc wypowiedź małego szczerzącego się chłopca wręcz zaczęłam się dusić swoim makaronem. Odkaszlnęłam kilka razy, starając się złapać oddech.
- Umiela? - Usłyszałam, przez co nie wiedziałam czy dalej się duszę, czy może już śmieje. Will podsunął mi swój napój, złapałam oddech i wzięłam od niego łyka.
- Dziękuje, jeszcze trochę pożyje - Zapewniłam, nie bardzo wiedząc, jak zachować się w tej sytuacji. Pewnie jego rodzice są po rozwodzie, ale to wciąż dziwne, że takie małe dziecko, jest świadkiem takich scen.
- A Ty teź se wyglupiasz z blaciszkiem? - Spojrzał na mnie ze szczerym uśmiechem, a ja poczułam, jak na moje policzki wkradając się rumieńce, co było dosyć dziwne zważając na sytuację, że nie znamy się nawet dobrze.
- My z Taigą, nie znamy się tak dobrze, to moja koleżanka. - Odezwał się Will, starając się zachować dobrą twarz do tej całej sytuacji.
- Ale w niektórych przypadkach to chyba nie przeszkadza co nie? - Tym razem cieszyłam się, że nic nie jadłam bo padłabym trupem.
- Emily, jesteś w liceum prawda? Jakiś konkretny kierunek, czy ogólne? - Zapytałam starając się zmienić ten wstydliwy dla mnie temat. Niesamowite, że pomimo wieku, wciąż wstydzę się o tym tak otwarcie mówić.

Od Willa

- Taak, jasne. - zaśmiałem się kręcąc głową.
Chwilę siedzieliśmy w ciszy, jedząc swoje makarony, Emily co jakiś czas zadawała jakieś pytanie.
- Świetnie radzisz sobie z pałeczkami. - powiedziała nagle Tai do Aidena.
- Taaak, w domu mama cięsto daje mi makalon pałećkami. - powiedział wkładając trochę do ust.

- A ja cioś wiem. - zaczął nagle.
- Co takiego? - spytałem.
- Ośtatnio do mamy pzisiedł taki pan... mama powiedziała zie to jej przijaciel i musi mu pokaziać jakie ma wygodne lóźko. I chyba temu panu bardzio się spodobało i chyba się wygłupiali z mamą bo mama tak dziwnie kziciała aaa oooo. - starał się ją naśladować.
- Dobra, Aiden... bez szczegółów. - mruknęła Emily.
Westchnąłem.

Tai?

Od Taigi

Spojrzałam na swoje danie nieco zaskoczona. Cóż musi mieć dobry wzrok skoro dostrzegł, na co najbardziej skupiłam swoją uwagę.
- Strzał w dziesiątkę - Uśmiechnęłam się łapiąc za pałeczki. Pomimo iż mogliśmy jeść normalnymi sztućcami, to te pałeczki dodawały takiego klimatu.
- A Ty kim jesteś? - Zapytała w końcu dziewczyna.
- No tak nie przedstawiłam się. Taiga, znajoma Willa - Wzięłam krewetkę, którą zamoczyłam w sosie i włożyłam do ust.
- Ciekawe imię, trochę.... chińskie?
- Emily, to nie miłe - chłopak westchnął przepraszając mnie za nią.
- Nic się nie stało, to dosyć często reakcja. Moja imię pochodzi z Japonii, zresztą tak samo jak nazwisko. Kilka pokoleń wstecz moja prababka wyszła za Japończyka, stąd nazwisko no i imię.
- O ja, ale fajnie! A byłaś w Japonii? - Wręcz podniosła się, aby lepiej mi się przyjrzeć.
- Byłam, mam tam daleką rodzinę, piękny kraj, polecam - Uśmiechnęłam się do niej
- Ale w ogóle nie przypominasz japonki - Zmarszczyła brwi, jakby w podejrzeniach, że ją oszukuje.
- Przejęłam geny po mamie, po tacie mam kolor włosów. Za to mój brat to wykapany ojciec - Wyciągnęłam telefon, aby pokazać jej zdjęcie.
- Nie powiedziałbym, że jesteście rodzeństwem - Will delikatnie się uśmiechnął.
- Odziedziczyłam mało alleli od ojca - Wyjaśniłam.
- Odjazdowo, jakbyś się z nią spiknął to moglibyśmy jeździć do Japonii! - Dziewczyna najwidoczniej "podjarała się" tym temat. Na jej słowa jedynie się zaśmiałam i włożyłam do ust kolejną porcję jedzenia.

Od Willa

Emily od razu wybuchnęła śmiechem.
- Tak, a ja jestem jego żoną od dwóch lat. Emily, miło mi. - uśmiechnęła sie rozbawiona i podała jej rękę.
- Nie słuchaj jej. To moja siostra i brat. - poczochrałem ją po głowie na co spiorunowała mnie wzrokiem.
Aiden został obok Taigi a Emily obok mnie. Widziałem jak Tai chyba wytypowała sobie danie, wstałem i poszedłem zamówić dla nas i dla niej. Kelner przyniósł zamówienie po kilku minutach
- Mam nadzieje ze trafiłem - Uśmiechnąłem sie podsuwajac jej jej porcje

Od Taigi

Siedziałam na ostatnim wykładzie w niedziele. Miałam to szczęście, że jeden nam odpuścili, dzięki czemu nie wyląduje w domu po 23. Słuchałam i zapisywałam kolejne informację starając się, ze wszystkich sił nie usnąć. Bardzo lubiłam ten przedmiot, ale wykładowca tak to wszystko flegmatycznie mówił, że usypiał każdego. W końcu dobiegł on końca, każdy wpisał się na listę obecności i można było wyjść. Zadowolona, wyszłam z uczelni, patrząc na telefon. Była 19, a ja umierałam z głodu. Szybkie przeglądnięcie knajpek i znalazłam jedną. Dawali tam chińskie jedzenie i była tylko dwie ulice dalej. Zadowolona, poprawiłam włosy i poszłam w jej kierunku. W środku usiadłam przy wolnym stoliku, przeglądając kartę. Dawno nie siedziałam po tej stronie.
- Ja wole pizze, dlaczego nie jemy pizzy!? Will, ja chce pizze! - Jakieś dziecko zaczęło krzyczeć na cały lokal. Obejrzałam się za siebie dostrzegając znajomego chłopaka w obecności małego chłopca i rozbawionej nastolatki.
- Jedliśmy ją przez ostatnie dwa dni, makaron też jest dobry, albo jakaś zupa.- Starał się uspokoić chłopca, co mu nie wychodziło.
-Pizza!! - Krzyknął jeszcze raz.
- A wiesz, że tutaj podają makaron co wygląda jak robaki - Odezwałam się do chłopca, który zaciekawił się moją wypowiedzią
- Robaczki?
- No tak, są przeźroczyste i długie, a na dodatek bardzo pyszne - Powiedziałam pewnie
- I co jeszcze? - Jak to dziecko podeszło do mnie z pełnym zaufaniem. Ciekawe czy to przez wygląd, czy może dlatego, że miałam dryg do dzieci bo zawsze chciałam mieć młodsze rodzeństwo. Zadowolony słuchał o krewetkach siedząc obok mnie.
- Nie będzie problemu, jak się dosiądziemy? - Zapytał z nadzieją w głosie.
- Pewnie, nie lubię jeść w samotności - Uśmiechnęłam się - Nie mówiłeś, że masz syna, jest do Ciebie bardzo podobny - Uśmiechnęłam się do chłopca, który to odwzajemnił pokazując swój nieco szczerbaty uśmiech.

Od Willa

Docierając do uczelni, musiałem poczekać aż Pan Wilhelm, który prowadzi praktyki mojej grupy skończy wykład. Siedziałem przed salą ponad pół godziny, jednak w końcu skończyli i wszedłem do środka.
Dowiedziałem się, że na razie nie jesteśmy nigdzie przypisani - ale za to w momencie, kiedy nastąpi najbliższe morderstwo mamy być do dyspozycji, ponieważ mamy tam być. To trochę przykre... bo ja nie chciałbym żeby ktoś uczył się na moich zwłokach tak jakby. No dobra, mniejsza. Weekend na pewno miałem wolny, a że Emily miała wtedy do mnie przyjechać i Aiden, musiałem zrobić zakupy.
W domu byłem późnym po południem, wypakowałem zakupy. Nie miałem nawet chwili aby odetchnąć, ponieważ musiałem jechać po rodzeństwo. Do domu rodzinnego miałem około 3 godziny drogi, a więc wróciłem z nimi dopiero przed 22.
Aiden zasnął w samochodzie, więc musiałem go zanieść do domu a Emily wzięła swoją torbę i jego plecak. Poszliśmy do góry, otworzyłem mieszkanie. Chłopca poszedłem położyć do łóżka, a później usiadłem obok Em na kanapie.
- I jak tam? - spytałem.
- W porządku. - wzruszyła ramionami.
- Jak tam oceny?
- Serio, nie gadajmy o szkole... - parsknęła śmiechem.
- No dobra. - uśmiechnąłem się. - A jak tam Matt? Umówił się z tobą w końcu? - dźgnąłem ją delikatnie w bok.
- Will! Przestań! - widziałem jak się czerwieni i dostałem od niej z poduszki.
Zaśmiałem sie lekko i jej oddałem.
- To co, mam taki pomysł; zamawiamy coś do jedzenia i oglądamy film. - zaproponowałem.
- Jasne, jaki?
- Wypożyczyłem kilka, powinny ci sie spodobać.
Pokazałem jej pudełka z DVD, wybraliśmy film i zamówilśmy jedzenie.

Tai?

Od Taigi

- Słuchaj, jak będziesz czegoś szukać, to zajrzyj do nas szukają barmana. ie jest to trudna fucha, szef jest serio miły i akceptuje studia no i napiwki to druga wypłata - Zaśmiałam się cicho.
- Dzięki za propozycję - Uśmiechnął się.
- Nie ma sprawy. W razie czego powiedz, że Cię polecam, będziesz mieć większe szanse. Pa - Odwróciłam się widząc sklep.
- Czekaj - Zatrzymał mnie, na co przechyliłam głowę - Słuchaj... Może dasz mi swój numer? W razie jakbym chciał dopytać o pracę, czy coś.
- Pewnie - Wyciągnęłam telefon, pokazując mu na ekranie swój numer. - Jeśli nie będę w pracy, albo na uczelni to z pewnością odbiorą.
- Okej, no to cześć
Każde z nas poszło w swoim kierunku. Tak teraz myśląc, to do końca tygodnia mam pracę, a w weekend studia. Od początku chciałam iść na dzienne, ale fakt, że moi rodzice ledwo co wyrabiają z kasą, wolałam od nich nie ciągnąć. Zresztą, podobno zawsze lepiej być samodzielnym. Po zrobionych zakupach, jak najszybciej poszłam do mieszkania. Było jeszcze jasno, ale po co kusić los. Rozsiadłam się wygodnie na kanapie odpalając telewizor. Na moje kolana wskoczył kocur, układając się w wygodną pozycję. Westchnęłam cicho drapiąc go za uchem.
- Chyba czas się pouczyć - Stwierdziłam, patrząc na książki, które odstraszały. - Dobra, im szybciej tym mniej będę miała później.

?

Od Willa

- Ja też, muszę iść na uczelnię. - westchnąłem.
- No tak, zajęcia...
- Niee, mam teraz i tak praktyki przez najbliższy czas. Z jednej strony fajnie, z drugiej nie koniecznie. - uśmiechnąłem się.
- Dlaczego? - spytała.
- Można się wyspać, mniej nauki, ale nie jestem jeszcze "wprawiony" i często miewam koszmary. - westchnąłem.
- Rozumiem... tak, pewnie to nie jest łatwe. - westchnęła również.
- Wyrabiasz się z tym wszystkim? Wiesz, praca, zajęcia... w końcu nie masz łatwego kierunku. - chciałem zmienić temat, choć wiem, że sam go zacząłem.
- Raczej tak, czasem jest trudno ale w większej mierze daję radę. - uśmiechnęła się. - A ty pracujesz?
Pokręciłem przecząco głową.
- Nie, ale myślałem o czymś... - wzruszyłem lekko ramionami.

Tai?

Od Taigi

Cała ta scena wydawała się absurdalna. Na pierwszy rzut oka myślałam, że są to przyjaciele, ale widząc tą scenę, mam powody, dla których mogłabym się mylić. Chciałam iść za chłopakiem i zapytać czy wszystko dobrze, ale nie mogłam teraz wyjść. Wymusiłam na twarzy uśmiech, kładąc danie przed mężczyzną, a zaraz obok niego, rachunek. Do końca mojej zmiany pozostała godzina. Zdążyłam posprzątać stoliki i odebrać swoje napiwki. Przebrałam się w dżinsy, rozpinaną bluzę i trampki nakładając torbę na ramię. Ziewnęłam przeciągle, biorąc jeszcze kawę na wynos. Szłam przez park, pochłonięta swoimi myślami, gdy ktoś złapał mnie za ramię. Odruchowo chciałam się obronić, wykręcając dłoń przeciwnika. Na szczęście moje (lub też jego), szybko zorientowałam się, że to Will.
- Och, wybacz. Taki trik - Uśmiechnęłam się przepraszająco - Nic Ci nie jest?
- Nie jest okej - Złapał się za rękę - Nie sądziłem, że znasz samoobronę.
- Mówiłam, ostatnio w mieście dzieją się nie najlepsze rzeczy, a ja nie mieszkam w zbyt dobrej dzielnicy. To co się stało w restauracji...
- To nic takiego, nie przejmuj się tym. Mogę wiedzieć w jakiej dokładnie mieszkasz? - Zapytał, jakby z olśnieniem.
- No nie wiem czy powinnam Ci mówić - Ułożyłam dłoń na swoim karku.
- Spokojnie nie chce Cię śledzić. W ramach praktyk współpracuje z policją, prowadzimy dochodzenie, pytam teraz jako taki policjant - Posłał w moim kierunku uśmiech. Przyłożyłam palec do ust.
- Wiesz, gdzie jest taka mniejsza galeria? Tam, gdzie tydzień temu był wybuch? - Na to pytanie skinął głową - Dosłownie 100 metrów dalej są bloki, właśnie tam mieszkam.
- Widziałaś wybuch?
- Tak i nie. Widziałam samą końcówkę i uciekających ludzi, nie wiem czy to podpalacze czy niewinni przechodni, ale biegli jak jacyś zawodowcy - Przyznałam z lekkim rozbawieniem - Ale to już mówiłam na policji, można powiedzieć, że mnie wtedy wyśmiali - Pokazałam mu koniuszek języka.
- Rozumiem....
- A Ty jaką sprawą konkretnie się zajmujesz?
- Nie mogę niestety powiedzieć. Tajemnica zawodowa, zresztą pewnie to znasz - Spojrzał na mnie, gdy szliśmy przez park.
- Trochę tak. Idę w tą stronę - Wskazałam na uliczkę po prawej stronie - A Ty?

?

Od Willa

Zastanowiłem się chwilę patrząc na kartę.
- Hmm, a co Pani poleca? - uśmiechnąłem się. Nim ta zdążyła odpowiedzieć, Thomas kopnął mnie w piszczel. - Aałłł. - spojrzałem na niego łapiąc się za bolące miejsce. Dalej miał ten sam wyraz twarzy co zawsze - nie wyrażający nic - kamienna twarz, puste oczy. - To ja jednak podziękuję. - mruknąłem nie spuszczając z niego wzroku.
Dziewczyna lekko skinęła głową i poszła przekazać zamówienie gotującym.
- O co ci chodzi? - spytałem.
- To zły czas na podryw. - mruknął.
Westchnąłem ciężko. Chłopak chwycił gazetę leżącą obok i rozłożył ją. Znalazł informację o wczorajszym napadzie, położył ją na stole i przysunął do mnie. Spojrzałem na zdjęcie i westchnąłem.
- Nic o tym nie wiem. - spojrzałem na niego i przysunąłem z powrotem do niego gazetę.
- Nie? A to co?! - warknął łapiąc mnie mocno za nadgarstek za rękę, na której miałem ranę po wczoraj.
Dopiero teraz się zorientował, że przed chwilą podeszła Taiga z jego zamówieniem, dalej jednak trzymał mnie mocno za nadgarstek.
- Wcale mnie nie znasz, nie mieszaj mnie w to. - warknąłem wyrywając mu swoją rękę, gwałtownie wstając i wychodząc.

Tai?

Od Taigi

Opadłam zmęczona na łóżko. Ostatni raz z nimi idę, zawsze to ja jestem najtrzeźwiejsza i wręcz odnoszę je do domów. Tylko, że jeśli i ja się upije to będzie katastrofa.
Rano obudziłam się wyjątkowo wcześnie. Jako, że łóżko miało wciąż moc przyciągania, wzięłam laptopa i zaczęłam przeglądać portale społecznościowe. Jeden artykuł był o włamaniu do sklepu, niedaleko klubu, a więc to było powodem tego hałasu. W sumie ciekawiło mnie co stało się z Willem. Nakarmiłam kota i w piżamie zajadałam się tostami, popijając je kawą. Zaraz trzeba będzie iść do roboty. Dobrze, że dzisiaj mam poranną zamianę. O tej godzinie, nie ma libacji, a ludzie przychodzą tylko na śniadania i kawę, ewentualnie jakieś ciasto. Wzięłam torbę ze swoimi rzeczami i uchyliłam nieco okno, aby czarny kocur, miał świeże powietrze. Chociaż znając jego to i tak jakimś cudem wyjdzie i przyjdzie wieczorem, jak zgłodnieje.
Weszłam do szatni, aby założyć uniform i zostawić swoje osobiste rzeczy. W pasie przepasałam czarny fartuch, a do kieszonki włożyłam mały notatnik i długopis. Kilka godzin zleciało szybko, jako że przysługuje nam dłuższa przerwa, to wykorzystałam ją, aby się najeść. Trzeba przyznać, że to najlepszy aspekt tej pracy. Można jeść tych pyszności ile się chce. Pod koniec pracy, przy jednym stoliku, zauważyłam znajomego chłopaka. Uśmiechnęłam się do niego miło. Siedział z jakimś mężczyzną, na oko starszy ode mnie o dobre 5 lat.
- Dzień dobry, czy Panowie wybrali już coś z naszej karty? - Zapytałam uprzejmie trzymając długopis przy białej kartce.
- Tak. Poproszę kawę, czarna sypana, bez cukru i jajecznice z bekonem, świeże? - Podniósł jedną brew, nie zmieniając swojego obojętnego wyrazu twarzy.
- Oczywiście, dania przygotowywane są na bieżąco - Zapewniłam, zapisując - A Dla Pana? - Spojrzałam na Willa. Cóż, nawet jeśli go znałam, to musiałam zachowywać się profesjonalnie.

?

Od Willa

Kiedy zniknęła mi z oczu, ruszyłem w kierunku dochodzącego dźwięku. Zdawało mi się że im byłem bliżej, tym coraz gorzej to słyszałem. Trafiłem w jakąś uliczkę, gdzie było prawdopodobnie kilka małych sklepików, w jednym z nich paliło się dziwne światło, a w dodatku było wybite okno. Westchnąłem ciężko i rozejrzałem się, kamery były zdruzgotane - te w środku zapewne też, o ile w ogóle tam były. Sklepy nie wyglądały jakby dobrze im się powodziło, mógłbym nawet podejrzewać że zostały zamknięte jakiś czas temu. Uważając aby nie zranić się o szkło, wszedłem do środka i rozglądnąłem się, podążyłem w kierunku migającego światła. Przechodziłem ostrożnie i powoli pośród pustych półek, będąc gotowym na atak. Ku mojemu zdziwieniu niczego tutaj nie było, stanąłem w miejscu i jeszcze rozglądnąłem się. Miałem cholerne wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Nie zdawałem sobie sprawy, co znajduje się zaraz za mną.

Nagle potwór skoczył na ziemię, chciałem szybko odskoczyć od niej, jednak potknąłem się o coś i upadłem na ziemię, chciałem podeprzeć się rękami, aby zamortyzować upadek wbiłem sobie w dłoń kawałek szkła, kiedy jeden z mrocznych zaczął się do mnie zbliżać, szybko potraktowałem ją ogniem, dzięki czemu ją przegoniłem.
Oddychałem szybko i niemiarowo, szybko wstałem i nieruchomo trzymając zranioną dłoń wróciłem do domu. Cholerne paskudztwa.

Tai?

Od Taigi

Pokręciłam niedowierzająco głową. Zacieszały, jakby zobaczyły mnie z wygranym kuponem na milion dolarów. Westchnęłam cicho.
- Znowu się nachlały i będę musiała każdą prowadzić do domu - Mruknęłam, bardziej sama do siebie, ale Will musiał to usłyszeć, gdyż się roześmiał.- Wyjdziemy się przewietrzyć? Trochę duszno się zrobiło.
- Nie boisz się, że znowu się zgubią? - Skinął głową na paczkę dziewczyn, które były chyba najbardziej wyrazistymi osobami w tym momencie.
- Nie, teraz będzie je bardzo łatwo odnaleźć.
- W takim razie chodź - Schował swoje dłonie do kieszeni spodni idąc w kierunku wyjścia. Znaleźliśmy się na parkingu, nieopodal nas kilka osób paliło, inne rozmawiały, a jeszcze inni wciągali coś, co nic mi nie przypominało.
- Powinieneś teraz wyciągnąć blachę i ich skuć - Zaśmiałam się cicho, tak żeby tylko on mógł mnie usłyszeć.
- Niestety jeszcze nie mogę, nie lubisz takich... zabaw? - Podniósł zaciekawiony brew.
- Nie.... Znaczy się... Przyznaję, paliłam zioło, ale z pewnego źródła i w wielu krajach uznawana jest za leczniczą, a naukowcy odkryli, że obniża ryzyko zachorowań na raka - Powiedziałam z dumą i uśmiechem - Ale wciągać nigdy nie będę, nie ma gorszego uzależnienia - Westchnęłam.
- Tu się z Tobą zgadzam - Nim dokończył swoje zdanie, gdzieś w oddali usłyszeliśmy gromki huk. Raczej od petardy, ale w sumie wystrzału z pistoletu, nigdy nie słyszałam.
- Znowu - Rozejrzałam się, gotowa w każdej chwili uciec do środka.
- Co znowu? - Spojrzał na mnie z całkowitą powagą.
- Od jakiegoś czasu są takie skoki w naszym mieście, na sklepy, ludzi, strach samemu iść wieczorem, zwłaszcza jak się jest dziewczyną... Lepiej będzie jak wejdziemy.
- Idź, zaraz Cię dogonię - Spojrzał w kierunku, z którego dobiegał hałas. Dziwne.
- Chcesz zgrywać bohatera? - Na te słowa nawet nie zareagował - Miło się gadało Will, ale lepiej jak pozbieram dziewczyny i już pójdziemy, nie chce znaleźć się w środku jakieś akcji.
- Wezwij lepiej taksówkę
- Chyba tak zrobię... Cześć, może jeszcze kiedyś się spotkamy - Podniosłam dłoń w geście pożegnanie i z niewielkim uśmiechem weszłam do środka. Pozbierałam dziewczyny i po kilku minutach siedziałyśmy już w taksówce.

Od Willa

Również się rozglądnąłem, po czym znów wróciłem wzrokiem do niej.
- Ludzie tu chyba lubią znikać. - powiedziałem przybierając tajemniczy ton.
Ta zaśmiała się lekko i zrobiła krok w moją stronę, kładąc ręce na moich ramionach, ja swoje położyłem nieco wyżej na jej plecach - biorąc poprawkę na to, co mówiła całkiem nie dawno o "granicach"
- Długo tu mieszkasz? - spytała.
- Nie, jestem tu od jakiś dwóch tygodni. - odparłem. - A ty?
- Wychowałam się tu. - odparła. - Czemu akurat takie małe miasteczko, a nie coś większego? - przechyliła lekko głowę na bok.
- Małe miasteczka mają swoje uroki, tajemnice. Poza tym, nie każdy lubi zgiełka miasta. Chciałem po prostu trochę jakby... odpocząć? No chyba rozumiesz... - lekko skinęła głową. - Niby małe, ale ma uczelnie, kluby, sklepy i w ogóle więc niemal żadna różnica. - uniosłem lekko kącik ust.
- No tak. - też się uśmiechnęła.
Przyjrzałem się dokładniej jej oczu, były piękne.
- Chyba twoje koleżanki się znalazły. - spojrzałem na dziewczyny stojące przy barze, patrzące na nas i chichoczące.
Kiedy Taiga spojrzała w ich stronę pomachały jej, czym utwierdziły moje domysły. No tak, alkohol robi swoje.
- Przepraszam za nie. - spojrzała znów na mnie.
- To nic. - pokręciłem głową rozbawiony.

Tai?

Od Taigi

Spojrzałam na parkiet, a później na chłopaka uśmiechając się niepewnie. Dziwnie było się przyznać, że mam dwie lewe nogi, chociaż pewnie jakbym wypiła jeszcze z 3 drinki to zgodziłabym się bez namysłu.
- Mam wrażenie, że będę Cię deptać - Skrzywiłam się delikatnie, na co lekko się zaśmiał.
- Nie może być tak źle - podał mi dłoń, przewróciłam oczami i złapałam go za nią. Wyciągnął mnie na środek parkietu, obejmując w pasie. Czując jego rękę, momentalnie podniosłam jego dłoń na swoje ramie.
- Są granice - Powiedziałam widząc jego skołowaną twarz.
- No dobrze - Podniósł kącik ust - Może powiesz mi coś o sobie? Często tutaj bywasz? - zapytał okręcając mnie dookoła w rytm muzyki.
- Jestem tutaj pierwszy raz, ogólnie nie często wychodzę. Studiuje i czasami muszę przysiedzieć przy książkach - Westchnęłam
- No proszę. Sam jestem studentem kryminologii, a jak to wygląda u Ciebie? - Spojrzał na mnie, na co się uśmiechnęłam.
- Ciekawy kierunek. Ja studiuje medycynę
- Uuu, wymagający kierunek
- Niestety przekonałam się o tym - Westchnęłam i w tym momencie stanęłam na jego stopie. - Bardzo przepraszam! - Odsunęłam się z zaczerwienionymi policzkami - Mówiłam, że to nastąpi - Burknęłam.
- Spokojnie - Zaśmiał się tylko kręcąc głową - Przecież nie ważysz tonę.
- Spróbowałbyś to powiedzieć - Uśmiechnęłam się zadziornie.
- Jesteś tutaj sama?
- Nie z koleżankami, które zniknęły w sumie sama nie wiem gdzie - Zaczęłam się rozglądać.

Sorry za tyle dialogów xDD

Od Willa

Cholerni mroczni, czy ja na prawdę nie mogę choć przez krótki czas poczuć się jak normalny chłopak? Podążają za mną, cholera wie dlaczego. Okupują miasteczka, po cichu je terroryzują i będą tak robić, dopóki nie doprowadzą do mojej śmierci, wiem to. Nie rozumiem tylko, czemu się jeszcze nie poddałem? Chyba dlatego, aby nie dać im satysfakcji.
- Miałbyś tu mój stary znajomy, ale może zmienił plany. - odparłem i wziąłem łyka swojego drinka, krzywiąc się delikatnie - mocny.
- Na pewno? Jak on wygląda? Może gdzieś tu jest? - zaczęła rozglądać się po klubie.
- Nie, na prawdę. Nie ma go. - spojrzałem na nią.
- No dobra. - uśmiechnęła się i również napiła swojego trunku. - Jestem Taiga. - powiedziała po chwili ciszy i podała mi rękę.
- Will. - lekko ją ująłem.
- Całkiem fajny ten nowy klub, nie uważasz? - zaczęła poruszać lekko głową w rytm muzyki.
- Tak, całkiem fajny. - uśmiechnąłem się delikatnie, ciekawe czy taka jest z natury czy zdążyła już trochę wypić.
Cały czas czułem na sobie jej wzrok, pokręciłem rozbawiony głową uśmiechając się i wziąłem kolejnego łyka.
- Może chcesz zatańczyć? - zaproponowałem.

? Sorka za długość, jak wejdę wprawę to się poprawię XD

Od Taigi

Książki walały się po całym biurku, mieszając się z papierami, na których drobnym drukiem widniały moje notatki. Zaczęłam wyzywać siebie w myślach, za wybranie takiego kierunku. Niby zawsze było to moim marzeniem, ale nie sądziłam, że będzie wymagało ode mnie tak wiele pracy. Spojrzałam na telefon, który migał już od dłuższego czasu.
- Dalej wychodź z nami, napijesz się i wyluzujesz!~ Ann 
Sms, od koleżanki z roku. W sumie z chęcią wyszłabym, żeby się odprężyć. Potańczyć, zapomnieć na chwile o wszystkich mięśniach i żyłach w ludzkim organizmie. Odpisałam szybko, że mają na mnie poczekać i biegiem skierowałam się do łazienki.
Wyszłam do nich w czarnej sukience i nie za wysokich czerwonych szpilkach. Powitały mnie wielkimi uśmiechami. Byłam przekonana, że pójdziemy do naszego klubu, gdzie większość ludzi jest z Akademika, ale jak to stwierdziły, mają dosyć napalonych studentów i pragną dzisiaj czegoś więcej. Niechętnie zgodziłam się, dając im się prowadzić. Zatrzymałyśmy się przed niewielkim budynkiem. Jak się dowiedziałam po chwili, był to nowy klub, który dopiero zaczynał swoje przygody na rynku. Pewne siebie weszłyśmy do środka, zajmując miejsca przy barze. Od razu zamówiłam whisky z colą i lodem. Dziewczyny ruszyły na parkiet wyrywając jakiś kolesi, ja natomiast wolałam jeszcze chwilę posiedzieć. Nie obyło się bez odpychania jakiś starych kolesi, ale przez pracę w restauracji byłam w pewnym stopniu przyzwyczajona. W pewnym momencie zauważyłam młodego chłopaka. Rozglądał się dookoła, jakby kogoś szukał. Dopiero po chwili, jakby poczuł, że mu się przyglądam spojrzał zaciekawiony w moim kierunku. Podniosłam delikatnie kącik ust, wracając do swojego drinka. Usiadł obok mnie, zamawiając coś dla siebie. Dzięki alkoholowi zdobyłam nieco więcej odwagi, przez co mogłam się odezwać.
- Kogo szukasz? - Zapytałam, kierując swoje spojrzenie na niego.
- Nie rozumiem - Podniósł jedną brew.
- Wyglądałeś przed chwilą, jakbyś kogo szukał, dlatego pytam, może będę w stanie Ci pomóc

? :D